காப்பு ஒருகோட்ட னிருசெவியன் மும்மதத்த னால்வாயைங் கரத்த னாறு தருகோட்டம் பிறையிதழித் தாழ் சடையான் றருமொருவா ரணஹ்த்டின் றாள்க ளுருகோட்டன் பொடும்வணங்கி யோவாதே யிரவுபக லுணர்வோர் சிந்தைத் திருகோட்டு மயன்றிருமால் செல்வமுமொன் றோவென்னச் செய்யுந் தேவே. பாயிரம் மங்கல வாழ்த்து அறுவகைச் சமயத் தோர்க்கு மவ்வவர் பொருளாய் வேறாங் குறியது வுடைத்தாய் வேதா கமங்களின் குறியி றந்தங் கறிவினி லருளான் மன்னி யம்மையோ டப்ப னாகிச் செறிவொழி யாது நின்ற சிவனடி சென்னி வைப்பாம். நூல்வழி என்னையிப் பவத்திற் சேரா வகையெடுத் தென்சித் தத்தே தன்னைவைத் தருளி னாலே தாளிணை தலைமேற் சூட்டு மின்னமர் பொழில்சூழ் வெண்ணெய் மேவிவாழ் மெய்கண் டானூல் சென்னியிற் கொண்டு சைவத் திறத்தினைத் தெரிக்க லுற்றாம் நுதலியபொருள் முதலியன பண்டைநற் றவத்தாற் றோன்றிப் பரமனைப் பத்தி மண்ணுந் தொண்டரைத் தானே தூய கதியினிற் றொகுப்பன் மார்க்கர் கண்டநூ லோதி வீடு காதலிப் பவர்கட் கீசன் புண்டரி கத்தாள் சேரும் பரிசினைப் புகல லுற்றாம். அவையடக்கம் மறையினா லயனான் மாலான் மனத்தினான் வாக்கான் மற்றுங் குறைவிலா வளவி னாலுங் கூறொணா தாகி நின்ற விறைவனார் கமல பாத மின்றியா னியம்பு மாசை நிறையினார் குணத்தோர்க் கெல்லா நகையினை நிறுத்து மன்றே ஆசங்கை நீக்கல் அருளினா லாக மத்தே யறியலாமளவி னாலுந் தெருளலாஞ் சிவனை ஞானச் செய்தியாற் சிந்தை யுள்ளே மருளெலா நீங்கக் கண்டு வாழலாம் பிறவி மாயா விருளெலா மிரிக்க லாகு மடியரோ டிருக்க லாமே. அளவையியல் அளவை காண்டல் கருதலுரை யபாவம் பொருளொப் பாறென்ப ரளவை மேலு மொழிபுண்மை யைதி கத்தோ டியல்பெனநான் களவை காண்ப ரவையிற்றின் மேலு மறைவ ரவையெல்லா மளவை காண்டல் கருதலுரை யென்றிம் மூன்றி னடங்கிடுமே. மாசறு காட்சி யையந் திரிவின்றி விகற்ப முன்னா ஆசற வறிவ தாகு மனுமான மவினா பாவம் பேசுறு மேதுக் கொண்டு மறைபொருள் பெறுவ தாகுங் காசறு முரையிம் மானத் தடங்கிடாப் பொருளைக் காட்டும். கண்ட பொருளை யிரட்டுறவே கருத லையந் திரியவே கொண்ட றிரிவாம் பெயர்சாதி குணமே கன்மம் பொருளெனவைந் துண்ட விகற்ப வுணர்வினுக்குப் பொருளினுண்மை மாத்திரத்தின் விண்ட லில்லா வறிவாகும் விகற்ப மில்லாக் காட்சியே. காண்டல் வாயின் மனந்தன்வே தனையோ டியோகக் காட்சியென வீண்டு நான்கா மனுமானந் தனக்கும் பிறர்க்கு மென்றிரண்டா மாண்ட வுரைதந் திரமந்திரத்தோ டுபதே சச்சொ லெனமூன்றாம் பூண்ட வளவைக் கெதிர்புலன்றன் னியல்பு பொதுவென் றிரண்டாமே. அன்னிய சாதி யுந்தன் சாதியு மகன்று நிற்ற றன்னியல் பன்னி யத்தைத் தவிர்ந்துதன் சாதிக் கொத்த றுன்னிய பொதுவி யற்கை சொன்னவிவ் விரண்டி னுள்ளே மன்னிய பொருள்கள் யாவு மடங்கிடு மான முற்றால் உயிரினோ டுணர்வு வாயி லொளியுரு வாதி பற்றிச் செயிரொடு விகற்ப மின்றித் தெரிவதிந் திரியக் காட்சி யயர்விலிந் திரிய ஞான மைம்புலன் சார்ந்து யிர்க்கண் மயர்வற வந்த ஞான மானதக் காண்ட லாமே. அருந்தின்பத் துன்ப முள்ளத் தறிவினுக் கராக மாதி தருந்தனவே தனையாங் காட்சி சமாதியான் மலங்கள்வாட்டிப் பொருந்திய தேச கால வியல்பகல் பொருள்க ளெல்லா மிருந்துணர் கின்ற ஞானமி யோகநற் காண்ட லாமே. பக்க மூன்றின் மூன்றேது வுடைய பொருளைப் பார்த்துணரத் தக்க ஞானந் தன்பொருட்டாம் பிறர்தம் பொருட்டா மனுமானந் தொக்க விவற்றாற் பிறர்தெளியச் சொல்ல லாகு மச்சொல்லு மிக்க வன்னு வயத்தினொடு வெதிரே கச்சொல் லெனவிரண்டாம். மூன்று பக்கம் பக்கநிகர் பக்க நிகரில் பக்கமெனத் தோன்றும் பக்கந் துணிபொருளுக் கிடமா முவமை நிகர்பக்க மான்ற பொருள்சென் றடையாத விடமா நிகரில் பக்கமுத லென்ற விரண்டும் பொருளுண்மைக் கிடமா மொன்று பொருளின்றாம். ஏது மூன்றா மியல்புகா ரியத்தோ டநுப லத்தியிவை யோதி னியல்பு மரமரத்தைக் காட்ட லுறுகா ரியம்புகைதன் னாதி யாய வனல்காட்ட லாகு மநுப லத்தியது சீதமின்மை பனியின்மை காட்டல் போலுஞ் செப்பிடினே. புகையா லனலுண் டடுக்களைபோ லென்னப் புகற லந்நுவயம் வகையா மனலி லாவிடத்துப் புகையின் றாகு மலரினொடு முகையார் நீரிற் போலென்று மொழிதல் வெதிரே கச்சொலிவை தொகையா ருறுப்பைந் தொடுங்கூடச் சொல்லு வாரு முளர்துணிந்தே. போது நாற்றத் தாலறிதல் பூர்வக் காட்சி யனுமான மோது முரையா லறிவினள வுணர்தல் கருத லனுமான நீதி யான்முற் கன்மபல நிகழ் வ திப்போ திச்செய்தி யாதி யாக வரும்பயனென் றறித லுரையா லனுமானம். அனாதியே யமல னாய வறிவனூ லாக மந்தான் பினாதிமா றின்றிப் பேண றந்திர மந்தி ரங்கண் மனாதிக ளடக்கித் தெய்வம் வழிபடும் வாய்மை யாகுந் தனாதியீ றிலாதான் றன்மை யுணர்த்துத லுபதே சந்தான். ஈண்டு பக்கப் போலிநான் கேதுப் போலி யொருமூன்றாய் வேண்டு மெழுமூன் றாகும்விளங் குவமைப் போலி யீரொண்பான் காண்டுந் தோல்வித் தானமிரண்டிருபத் திரண்டாங் கருதிலிவை யாண்டு மொழிவ ரவையெல்லா மளக்கி லறுபத் தைந்தாகும். பிரமாணவியல் முதற்சூத்திரம் ஒருவனோ டொருத்தி யொன்றென் றுரைத்திடு முலக வருமுரை வந்து நின்று போவது மாத லாலே [மெல்லாம் தருபவ னொருவன் வேண்டுந் தான்முத லீறு மாகி மருவிடு மநாதி முத்த சித்துரு மன்னி நின்றே. முதலதிகரணம் உதிப்பது மீறு முண்டென் றுரைப்பதிங் கென்னை முன்னோர் மதித்துல கநாதி யாக மன்னிய தென்ப ரென்னி னிதற்குயா னநுமா னாதி யெடேனிப்பூ தாதி யெல்லாம் விதிப்படி தோற்றி மாயக் காணலான் மேதி னிக்கே. இயல்புகாண் டோற்றி மாய்கை யென்றிடி னியல்பி னுக்குச் செயலதின் றியல்ப்பு செய்தி செய்தியே லியல்ப தின்றா மியல்பதாம் பூதந் தானே யியற்றிடுஞ் செய்தி யென்னிற் செயல்செய்வா னொருவன் வேண்டுஞ் செயற்படு மசேதனத்தால். நிலம்புன லனல்கால் காண நிறுத்திடு மழிக்கு மாக்கும் பலந்தரு மொருவ னிங்குப் பண்ணிட வேண்டா வென்னி னிலங்கிய தோற்ற நிற்ற லீறிவை யிசைத லாலே நலங்கிளர் தோற்ற நாசந் தனக்கிலா நாதன் வேண்டும். சார்பினிற் றோன்று மெல்லாந் தருபவ னில்லை யென்னிற் றேரினில் லதற்கோ தோற்றா முள்ளதற் கோநீ செப்பா யோரினில் லதுவுந் தோன்றா துள்ளதே லுதிக்க வேண்டா சோர்விலா திரண்டு மின்றி நிற்பது தோன்று மன்றே. உள்ளது மிலது மின்றி நின்றதொன் றுளதே லுண்டா மில்லதே லில்லை யாகுந் தோற்றமு மிசையா தாகு முள்ளகா ரணத்தி லுண்டாங் காரிய முதிக்கு மண்ணி லில்லதாம் படங்க டாதி யெழிறரு மியற்று வானால். ஒருபொரு ளொருவ னின்றி யுளதில தாகு மென்னிற் றருபொரு ளுண்டே லின்றாந் தன்மையின் றின்றேலுண் வருதலின் றிலது கார்ய முதலுள தாகு மென்னிற் [டாய் கருதுகா ரியமு முண்டாய்த் தோற்றமுங் கருத்தா வாலாம். காயத்தி னழிவு தோற்றங் கண்டன முலகிற் காணா நீயித்தை யுரைத்த வாறிங் கென்னெனி னிகழ் த்து முண்மை மாயத்த வுலகம் பூநீர் தீவளி வான மாதி யாயித்தா னொன்றி னொன்று தோன்றிநின் றழித லாலே. ஓரிட மழியப் பின்னு மோரிட நிற்கு மொக்கப் பாரிட மழிவ தின்றா மென்றிடிற் பயில்வித் தெல்லாங் காரிட மதனிற் காட்டு மங்குரங் கழியும் வேனிற் சீருடைத் துலகு காலஞ் சேர்ந்திடப் பெயர்ந்து செல்லும். காலமே கடவு ளாகக் கண்டனந் தொழிலுக் கென்னிற் காலமோ வறிவின் றாகு மாயினுங் காரி யங்கள் காலமே தரவே காண்டுங் காரணன் விதியி னுக்குக் காலமுங் கடவு ளேவ லாற்றுணைக் கார ணங்காண். அழிந்தபி னணுக்க டாமே யகிலமாய் வந்து நின்று கழிந்திடுங் கன்மத் தென்னிற் கன்மமு மணுவுங் கூட மொழிந்திடுஞ் சடமே யாகி முடிமுதலான் முடியா செய்தி யொழிந்திடு மணுரு பங்க ளூலகெலா மொடுங்கு மன்றே. காரண வணுக்கள் கெட்டாற் காரிய வுலகின் றென்னிற் காரண மாயை யாகக் காரியங் காண லாகுங் காரண மாயை யென்னை காண்பதிங் கணுவே யென்னிற் காரண மாயை யேகாண் காரிய மணுவிற் கண்டால். காரிய மென்ப தென்னை காரண வணுவை யென்னிற் காரிய மவய வத்தாற் கண்டனங் கடாதி போலக் காரிய வுருவ மெல்லா மழிதருங் கார ணத்தாற் காரிய வுறுப்பின் மாயை தருமெனக் கருதி டாயே. தோற்றமு நிலையு மீறு மாயையின் றொழில தென்றே சாற்றிடு முலகம் வித்துச் சாகாதி யணுக்க ளாக ஏற்றதே லீண்டு நிற்கு மில்லதே லியைவ தின்றா மாற்றநீ மறந்தா யித்தான் மாயையை மதித்தி டாயே. மாயையி னுள்ள வஞ்சம் வருவது போவ தாகு நீயதிங் கில்லை யென்னி னிகழ் ந்திடு முயலிற் கோடு போயுகு மிலைக ளெல்லா மரங்களிற் புக்குப் போதி னாயிடு மதுவு மென்னிற் காரணங் கிடக்க வாமே. கருதுகா ரணமுண் டாகக் காரிய முள்ள தாகி வருதலா லநாதி வைய மற்றொரு கடவு ளித்தைத் தருதலா லாதி யாகச் சாற்றலு மாகு மாயைக் கொருவனா ரென்னிங் கென்னி னுள்ளவா றுரைப்பக் கேணீ. புத்திமற் காரி யத்தாற் பூதாதி புருடன் றானு மத்தனா கரணம் பெற்றா லறிதலா லவற்றை மாயை யுய்த்திடு மதனான் மாயைக் குணர்வொன்று மில்லை யென்றே வைத்திடு மதனா லெல்லாம் வருவிப்பா னொருவன் வேண்டும் காரிய கார ணங்கண் முதறுணை நிமித்தங் கண்டாம் பாரின்மண் டிரிகை பண்ணு மவன்முத றுணைநி மித்தந் தேரின்மண் மாயை யாகத் திரிகைதன் சத்தி யாக ஆரியன் குலால னாய்நின் றாக்குவ னகில மெல்லாம். விந்துவின் மாயை யாகி மாயையி னவ்வி யத்தம் வந்திடும் விந்துத் தன்பால் வைகரி யாதி மாயை முந்திடு மாரக மாதி முக்குண மாதி மூலந் தந்திடுஞ் சிவன வன்றன் சந்நிதி தன்னி னின்றே. வைகரி செவியிற் கேட்ப தாயத்த வசன மாகி மெய்தரு முதான வாயு மேவிட விளைந்த வன்னம் பொய்யற வடைவு டைத்தாய்ப் புத்திகா ரணம தாகி யையமில் பிராண வாயு வடைந்தெழுந் தடைவு டைத்தாம். உள்ளுண ரோசை யாகிச் செவியினி லுறுதல் செய்யா தொல்லிய பிராண வாயு விருத்தியை யுடைய தன்றித் தெள்ளிய வக்க ரங்கள் சிந்திடுஞ் செயல தின்றி மெள்ளவே யெழுவ தாகு மத்திமை வேற தாயே. வேற்றுமைப் பட்ட வன்னம் வெவ்வேறு விபாக மாகித் தோற்றுத லடைவோ டுக்கிச் சொயம்பிர காச மாகிச் சாற்றிடு மயிலி னண்டந் தரித்திடுஞ் சலமே போன்றங் காற்றவே யுடைய தாகிப் பைசந்தி யமர்ந்து நிற்கும். சூக்கும் வாக்க துள்ளோர் சோதியா யழிவ தின்றி யாக்கிடு மதிகா ரத்திற் கழிவினை தன்னைக் கண்டா னீக்கமி லறிவா னந்த முதன்மைநித் தியமு டைத்தாய்ப் போக்கொடு வரவி ளைப்பும் விகாரமும் புருட னின்றாம். நிகழ் ந்திடும் வாக்கு நான்கு நிவிர்த்தாதி கலையைப் பற்றித் திகழ் ந்திடு மஞ்ச தாகச் செயல்பரி ணாம மன்று புகழ் ந்திடும் விருத்தி யாகும் படங்குடி லானாற் போல மகிழ் ந்திடும் பிரம மன்று மாமாயை யென்பர் நல்லோர். வித்தைகள் வித்தை ஈசர் சதாசிவ ரென்றி வர்க்கு வைத்துறும் பதங்கள் வன்னம் புவனங்கண் மந்தி ரங்க டத்துவஞ் சரீரம் போகங் கரணங்க டாமெ லாமு முய்த்திடும் வைந்த வந்தா னுபாதான மாகி நின்றே. மூவகை யணுக்க ளுக்கு முறைமையின் விந்து ஞான மேவின தில்லை யாகில் விளங்கிய ஞான மின்றா மோவிட விந்து ஞான முதிப்பதோர் ஞான முண்டேற் சேவுயர் கொடியி னான்றன் சேவடி சேர லாமே. அருவினி லுருவந் தோன்றி யங்காங்கி பாவ மாகி யுருவினி லுருவ மாயே யுதித்திடு முலக மெல்லாம் பெருகிடுஞ் சுருங்கும் பேதா பேதமோ டபேத மாகு மொருவனே யெல்லா மாகி யல்லனா யுடனு மாவன். அருவுரு வீனா தாகும் விகாரமு மவிகா ரத்தின் வருவது மில்லை யென்னின் வான்வளி யாதி பூதந் தருவது தன்னின் மேக சலனசத் தங்க ளோடு முருவமின் னுருமே றெல்லா முதித்திடு முணர்ந்து கொள்ளே இரண்டாமதிகரணம் மண்ணினிற் கடாதி யெல்லாம் வருவது குலால னாலே யெண்ணிய வுருவ மெல்லா மியற்றுவ னீசன் றானுங் கண்ணுகா ரியங்க ளெல்லாங் காரண மதனிற் காண்பன் பண்ணுவ தெங்கே நின்றிங் கென்றிடிற் பகரக் கேணீ. சீலமோ வுலகம் போலத் தெரிப்பரி ததனா னிற்குங் கோலமு மறிவா ரில்லை யாயினுங் கூறக் கேணீ ஞாலமே ழினையுந் தந்து நிறுத்திப்பின் னாசம் பண்ணுங் காலமே போலக் கொண்ணீ நிலைசெயல் கடவுட் கண்ணே. கற்றநூற் பொருளுஞ் சொல்லுங் கருத்தினி லடங்கித் தோன்றும் பெற்றியுஞ் சாக்கி ராதியுயிரினிற் பிறந்தொ டுக்க முற்றதும் போல வெல்லா வுலகமு முதித்தொ டுங்கப் பற்றொடு பற்ற தின்றி நின்றனன் பரனு மன்றே. உயிரவை யொடுங்கிப் பின்னு முதிப்பதெ னரன்பா லென்னி செயிருறு மலத்தி னாகுஞ் சிதைந்தே தென்னிற் சித்தத் [ற் தயர்வொழி காரி யங்க ளழியுங்கா ரணங்கி டக்கும் பயிறரு காரி யம்பின் பண்டுபோற் பண்ணு மீசன் தோற்றுவித் தளித்துப் பின்னுந் துடைத்தரு டொழில்கண் மூன்றும் போற்றவே யுடைய னீசன் புகுந்தது விகார மென்னிற் சாற்றிய கதிரோ னிற்கத் தாமரை யலருங் காந்தங் காற்றிடுங் கனலை நீருங் கரந்திடுங் காசினிக்கே. உரைத்தவித் தொழில்கண் மூன்று மூவருக் குலக மோத வரைத்தொரு வனுக்கே யாக்கி வைத்ததிங் கென்னை யென்னின் விரைக்கம லத்தோன் மாலு மேவலான் மேவி னோர்கள் புரைத்ததி காரசத்தி புண்ணிய நண்ண லாலே. இறுதியாங் காலந் தன்னி லொருவனே யிருவ ருந்தம் முறுதியி னின்றா ரென்னி னிறுதிதா னுண்டா காதா மறுதியி லரனே யெல்லா மழித்தலா லவனா லின்னும் பெறுதுநா மாக்க நோக்கம் பேரதி கரணத் தாலே சொன்னவித் தொழில்க ளென்ன காரணந் தோற்ற வென்னின் முன்னவன் விளையாட் டென்று மொழிதலு மாமு யிர்க்கு மன்னிய புத்தி முத்தி வழங்கவு மருளான் முன்னே துன்னிய மலங்க ளெல்லாந் துடைப்பதுஞ் சொல்ல லாமே. அழிப்பிளைப் பாற்ற லாக்க மவ்வவர் கன்ம மெல்லாங் கழித்திட னுகரச் செய்தல் காப்பது கன்ம வொப்பிற் றெழித்திடன் மலங்க ளெல்லா மறைப்பருட் செய்தி தானும் பழிப்பொழி பந்தம் வீடு பார்த்திடி னருளே யெல்லாம் அருவமோ வுருவா ரூப மானதோ வன்றி நின்ற வுருவமோ வுரைக்குங் கர்த்தா வடிவெனக் குணர்த்திங் னருவமு முருவா ரூப மானது மன்றி நின்ற [கென்னி வுருவமு மூன்றுஞ் சொன்ன வொருவனுக் குள்ள வாமே. நண்ணிடு முருவ மென்னி னமக்குள வுருவம் போலப் பண்ணிட வொருவன் வேண்டு மிச்சையேற் பலரு மிச்சை கண்ணிய வுருவங் கொள்ளேம் யாம்பெருங் கடவு டானு மெண்ணிய யோக சித்தர் போலுரு விசைப்பன் காணே. வித்தக யோக சித்தர் வேண்டுருக் கொள்ளு மாபோ லுத்தமன் கொள்வ னென்னி னவர்களி லொருவ னாவ னத்தகை யவர்க ளெல்லா மாக்குவ தருளா லாங்கு வைத்தது மாயை யென்னின் வடிவெலா மாயை யாமே. மாயைதான் மலத்தைப் பற்றி வருவதோர் வடிவ மாகு மாயவா ணவம கன்ற வறிவொடு தொழிலை யார்க்கு நாயக னெல்லா ஞானத் தொழின்முத னண்ண லாலே காயமோ மாயை யன்று காண்பது சத்தி தன்னால். சத்தியே வடிவென் றாலுந் தான்பரி ணாம மாகு நித்தமோ வழியு மத்தா னின்மல னருவே யென்னி லத்துவா மார்க்கத் துள்ளா னலனிவ னருமை தன்னைப் புத்திதா னுடையை போல விருந்தனை புகலக் கேணீ. உலகினிற் பதார்த்த மெல்லா முருவமோ டருவ மாகி நிலவிடு மொன்றொன் றாகா நின்றவந் நிலையே போல அலகிலா வறிவன் றானு மருவமே யென்னி லாய்ந்து குலவிய பதார்த்தத் தொன்றாய்க் கூடுவன் குறித்தி டாயே. பந்தமும் வீடு மாய பதபதார்த் தங்க ளல்லா னந்தமு மாதி யில்லா னளப்பில னாத லாலே யெந்தைதா னின்ன னென்று மின்னதா மின்ன தாகி வந்திடா னென்றுஞ் சொல்ல வழக்கொடு மாற்ற மின்றே. குறித்ததொன் றாக மாட்டாக் குறைவில னாத லானு நெறிப்பட நிறைந்த ஞானத் தொழிலுடை நிலைமை யானும் வெறுப்பொடு விருப்புத் தன்பான் மேவுத லிலாமை யானு நிறுத்திடு நினைந்த மேனி நின்மல னருளி னாலே. ஆரண மாக மங்க ளருளினா லுருவு கொண்டு காரண னருளா னாகிற் கதிப்பவ ரில்லை யாகு நாரணன் முதலா யுள்ள சுரர்நரர் நாகர்க் கெல்லாஞ் சீரணி குருசந் தானச் செய்தியுஞ் சென்றி டாவே. உருவருள் குணங்க ளோடு முணர்வரு ளுருவிற் றோன்றுங் கருமழ மருள ரன்றன் கரசர ணாதி சாங்கந் தருமரு ளுபாங்க மெல்லாந் தானரு டனக்கொன் றின்றி யருளுரு வுயிருக் கென்றே யாக்கின னசிந்த னன்றே உலகினை யிறந்து நின்ற தரனுரு வென்ப தோரா ருலகவ னுருவிற் றோன்றி யொடுங்கிடு மென்று மோரா ருலகினுக் குயிரு மாகி யுலகுமாய் நின்ற தோரா ருலகினி லொருவ னென்ப ருருவினை யுணரா ரெல்லாம். தேவரி னொருவ னென்பர் திருவுருச் சிவனைத் தேவர் மூவராய் நின்ற தோரார் முதலுருப் பாதி மாத ராவது முணரா ராதி யரியயற் கறிய வொண்ணா மேவுரு நிலையு மோரா ரவனுரு விளைவு மோரார். போகியா யிருந் துயிர்க்குப் போகத்தைப் புரித லோரார் யோகியா யோக முத்தி யுதவுத லதுவு மோரார் வேகியா னாற்போற் செய்த வினையினை வீட்ட லோரா ரூகியா மூட ரெல்லா மும்பரி னொருவ னென்பர். ஒன்றொடொன் றெவ்வா வேட மொருவனே தரித்துக் நின்றலா லுலக நீங்கி நின்றன னென்று மோரா [கொண்டு ரன்றியவ் வேட மெல்லா மருள்புரி தொழிலென் றோரார் கொன்றது வினையைக் கொன்று நின்றவக் குணமென் [றோரார். நாயகன் கண்ண யப்பா னாயகி புதைப்ப வெங்கும் பாயிரு ளாகி மூடப் பரிந்துல கினுக்கு நெற்றித் தூயநேத் திரத்தி னாலே சுடரொளி கொடுத்த பண்பிற் றேயமா ரொளிக ளெல்லாஞ் சிவனுருத் தேச தென்னார் கண்ணுதல் யோகி ருப்பக் காமனின் றிடவேட்கைக்கு விண்ணுறு தேவ ராதி மெலிந்தமை யோரார் மாறா னெண்ணிவேண் மதனை யேவ வெரிவிழித் திமவான் பெற்ற பெண்ணினைப் புணர்ந்து யிர்க்குப் பேரின்ப மளித்த [தோரார் படைப்பாதித் தொழிலும் பத்தர்க் கருளும்பா வனையு நூலு மிடப்பாக மாத ராளோ டியைந்துயிர்க் கின்ப மென்று மடைப்பானா மதுவு முத்தி யளித்திடும் யோகும் பாசந் துடைப்பானாந் தொழிலு மேனி தொடக்கானேற் சொல்லொ ணாதே. உருமேனி தரித்துக் கொண்ட தென்றலு முருவி றந்த வருமேனி யதுவுங் கண்டோ மருவுரு வான போது திருமேனி யுபயம் பெற்றோஞ் செப்பிய மூன்று நந்தங் கருமேனி கழிக்க வந்த கருணையின் வடிவு காணே. அத்துவா மூர்த்தி யாக வறைகுவ தென்னை யென்னி னித்தனாய் நிறைந்த வற்றி னீங்கிடா நிலைமை யானுஞ் சித்துட னசித்திற் கெல்லாஞ் சேட்டித னாத லானும் வைத்தவா மத்து வாவும் வடிவென மறைக ளெல்லாம். மந்திர மத்து வாவின் மிகுத்தொரு வடிவ மாகத் தந்ததெ னரனுக் கென்னிற் சகத்தினுக் குபாதா னங்கள் விந்துமோ கினிமான் மூன்றா மிவற்றின்மே லாகி விந்துச் சிந்தையா ரதீத மான சிவசத்தி சேர்ந்து நிற்கும். சுத்தமாம் விந்துத் தன்னிற் றோன்றிய வாத லானுஞ் சத்திதான் பிரேரித் துப்பின் றானதிட் டித்துக் கொண்டே யத்தினாற் புத்தி முத்தி யளித்தலா லரனுக் கென்றே வைத்தவா மந்தி ரங்கள் வடிவென மறைக ளெல்லாம். மந்திர மதனிற் பஞ்ச மந்திரம் வடிவ மாகத் தந்திரஞ் சொன்ன வாறிங் கென்னெனிற் சாற்றக் கேணீ முந்திய தோற்றத் தாலு மந்திர மூலத் தாலு மந்தமில் சத்தி யாதிக் கிசைத்தலு மாகு மன்றே. மூன்றாமதிகரணம் அயன்றனை யாதி யாக வரனுரு வென்ப தென்னை பயந்திடுஞ் சத்தி யாதி பதிதலாற் படைப்பு மூல முயன்றன ரிவரே யாயின் முன்னவ னென்னை முற்று நயந்திடு மவனி வர்க்கு நண்ணுவ தொரோவொன் றாமே. சத்திதான் பலவோ வென்னிற் றானொன்றே யநேக மாக வைத்திடுங் காரி யத்தான் மந்திரி யாதிக் கெல்லா முய்த்திடு மொருவன் சத்தி போலர னுடைய தாகிப் புத்திமுத் திகளை யெல்லாம் புரிந்தவ னினைந்த வாறாம். சத்திதன் வடிவே தென்னிற் றடையிலா ஞான மாகு முய்த்திடு மிச்சை செய்தி யிவைஞானத் துளவோ வென்னி னெத்திற ஞானமுள்ள தத்திற மிச்சை செய்தி வைத்தலான் மறைப்பின் ஞானான் மருவிடுங் கிரியை [யெல்லாம் ஒன்றதா யிச்சா ஞானக் கிரியையென் றொருமூன் றாகி நின்றிடுஞ் சத்தி யிச்சை யுயிர்க்கரு ணேச மாகு நன்றெலா ஞான சத்தி யானயந் தறிவ னாத னன்றருட் கிரியை தன்னா லாக்குவ னகில மெல்லாம். சீவனு மிச்சா ஞானக் கிரியையாற் சிவனை யொப்ப னாவனென் றிடின நாதி மலமிவற் றினைம றைக்குங் காவல னிவன்செய் கன்மத் தளவினிற் கொடுப்பக் காண்பன் பாவியாம் புத்தி முத்திப் பயன்கொளும் பண்பிற் றாகும். ஞானமே யான போது சிவன்றொழின் ஞான மொக்கி னீனமில் சதாசி வன்பே ரீசனாந் தொழில தேறி னூனமேற் கிரியை வித்தை யுருத்திர னிலய போக மானபே ரதிகார ரத்தோ டதிகர ணத்த னாமே. வித்தையோ டீசர் சாதாக் கியஞ்சத்தி சிவங்க ளைந்துஞ் சுத்ததத் துவஞ்சி வன்றன் சுதந்திர வடிவ மாகு நித்தமென் றுரைப்பர் கால நீங்கிய நிலைமை யாலே வைத்திலர் முற்பிற் பாடு வருவித்தார் கருமத் தாலே. ஒருவனே யிராவ ணாதி பாவக முற்றாற் போலத் தருவனிவ் வுருவ மெல்லாந் தன்மையுந் திரியா னாகும் வரும்வடி வெல்லாஞ் சத்தி சத்திதான் மரமுங் காழ் ப்பு மிருமையும் போல மன்னிச் சிவத்தினோ டியைந்து நிற்கும். பொன்மைநீ லாதி வன்னம் பொருந்திடப் பளிங்க வற்றின் றன்மையாய் நிற்கு மாபோற் சத்திதன் பேத மெல்லா நின்மலன் றானாத் தோன்றி நிலைமையொன் றாயே நிற்பன் முன்னருட் சத்தி தன்பான் முகிழ் க்குந்தான் முளையா னன்றே சத்தியுஞ் சிவமு மாய தன்மையிவ் வுலக மெல்லா மொத்தொவ்வா வாணும் பெண்ணு முணர்குண குணியுமாகி வைத்தன னவளால் வந்த வாக்கமிவ் வாழ் க்கை யெல்லா மித்தையு மறியார் பீட லிங்கத்தி னியல்பு மோரார். சிவனரு வுருவு மல்லன் சித்தினோ டசித்து மல்லன் பவமுதற் றொழில்க ளொன்றும் பண்ணிடு வானுமல்லன் றவமுதலி யோக போகந் தரிப்பவ னல்லன் றானே யிவைபெற வியைந்து மொன்று மியைந்திடா வியல்பி னானே இரண்டாஞ் சூத்திரம் உலகெலா மாகி வேறா யுடனுமா யொளியா யோங்கி யலகிலா வுயிர்கள் கன்மத் தாணையி னமர்ந்து செல்லத் தலைவனா யிவற்றின் றன்மை தனக்கெய்த லின்றித் தானே நிலவுசீ ரமலனாகி நின்றன னீங்கா தெங்கும். முதலதிகரணம் ஒன்றென மறைக ளெல்லா முரைத்திட வுயிர்க ளொன்றி நின்றன னென்று பன்மை நிகழ் த்துவ தென்னை யென்னி னன்றவை பதிதா னொன்றென் றறையும் அக்கரங்க டோறுஞ் சென்றிடு மகரம் போல நின்றனன் சிவனுஞ் சேர்ந்தே. உருவொடு கருவி யெல்லா முயிர்கொடு நின்று வேறாய் வருவது போல வீச னுயிர்களின் மருவி வாழ் வன் றருமுயி ரவனை யாகா வுயிரவை தானு மாகான் வருபவ னிவைதா னாயும் வேறுமாய் மன்னி நின்றே. இரண்டாமதிகரணம் இருவினை யின்பத் துன்பத் திவ்வுயிர் பிறந்தி றந்து வருவது போவ தாகு மன்னிய வினைப்ப யன்க டருமரன் றரணி யோடு தராபதி போலத் தாமே மருவிடா வடிவுங் கன்ம பலன்களு மறுமைக் கண்ணே. இருவினை யென்னை யின்பத் துன்பங்க ளியல்ப தென்னி னொருதன்மை யியல்புக் குள்ள தொருவனுக் கிரண்டு செய்தி வருவதென் மலருந் தீயு மருவலின் வாசம் வெம்மை தருவதெ னீரென் செய்து தானியல் பாகு மன்றே. தன்னியல் பொழியப் பூவுந் தழலும்வந் தணைய நீரின் மன்னிய திரண்டு செய்தி வருமிரு வினையி னானு முன்னிய வின்பத் துன்ப முறுமுயி ருணர்வில் லாத துன்னிய வசித்தை யின்பத் துன்பங்கள் சூழ் ந்திடாவே. இம்மையின் முயற்சி யாலே யிருநிதி யீட்டி யின்ப மிம்மையே நுகர்வர் செய்தி யிலாதவர் பொருளு மின்றி யிம்மையே யிடரு ழப்பர் வேறிரு வினைய துண்டே லிம்மையின் முயற்சி யின்றி யெய்திட வேண்டு மிங்கே இருவினைச் செயல்கா ணிம்மை யிரும்பொரு ளின்பம் வேண்டி வருவினை செய்யுங் காலை மடிவரு மடியு மின்றித் தருவினை யதனி லத்தந் தானறுந் துயருந் தங்கு மொருவினை செய்யா தோரு முடையரிவ் வுலகத் துள்ளே பேறிழ வின்ப மோடு பிணிமூப்புச் சாக்கா டென்னு மாறுமுன் கருவுட் பட்ட தவ்விதி யனுப வத்தா லேறிடு முன்பு செய்த கன்மமிங் கிவற்றிற் கேது தேறுநீ யினிச்செய் கன்ம மேலுடற் சேரு மென்றே. உடற்செயல் கன்ம மிந்த வுடல்வந்த வாறே தென்னின் விடப்படு முன்னு டம்பின் வினையிந்த வுடல்வி ளைக்குந் தொடர்ச்சியா லொன்றுக் கொன்று தொன்று தொட்டநாதி வித்தி னிடத்தினின் மரம ரத்தின் வித்தும்வந் தியையு மாபோல். முற்செயல் விதியை யிந்த முயற்சியோ டனுப வித்தா னிச்செயல் பலிக்கு மாறெ னிதமகி தங்கண் முன்ன ரச்செய லானா லிங்கு மவைசெயின் மேலைக் காகும் பிற்செயா தனுப விப்ப தின்றுபின் றொடருஞ் செய்தி. மேலைக்கு வித்து மாகி விளைந்தவை யுணவு மாகி ஞாலத்து வருமா போல நாஞ்செயும் வினைக ளெல்லா மேலத்தான் பலமாச் செய்யு மிதமகி தங்கட் கெல்லா மூலத்த தாகி யென்றும் வந்திடு முறைமை யோடே. இதமகி தங்க ளென்ப திகன்மன வாக்குக் காயத் திதமுயிர்க் குறுதி செய்த லகிதமற் றதுசெய் யாமை யிதமகி தங்க ளெல்லா மிறைவனே யேற்றுக் கொண்டிங் கிதமகி தத்தா லின்பத் துன்பங்க ளீவ னன்றே. இறைவனிங் கேற்ப தென்னை யிதமகி தங்க ளென்னி னிறைபர னுயிர்க்கு வைத்த நேசத்தி னிலைமை யாகு மறமலி யிதஞ்செய் வோருக் கநுக்கிர கத்தைச் செய்வன் மறமலி யகிதஞ் செய்யி னிக்கிர கத்தை வைப்பன். நிக்கிர கங்க டானு நேசத்தா லீசன் செய்வ தக்கிர மத்தாற் குற்ற மடித்துத்தீர்த் தச்சம் பண்ணி யிக்கிர மத்தி னாலே யீண்டற மியற்றி டென்ப னெக்கிர மத்தி னாலு மிறைசெய லருளே யென்றும். தந்தைதாய் பெற்ற தத்தம் புதல்வர்க டஞ்சொ லாற்றின் வந்திடா விடினு றுக்கி வளாரினா லடித்துத் தீய பந்தமு மிடுவ ரெல்லாம் பார்த்திடிற் பரிவே யாகு மிந்தநீர் முறைமை யன்றோ வீசனார் முனிவு மென்றும். செயல்களே பலத்தைச் செய்யுந் தெய்வம் வேண்டாவிங் கென்னின் முயலுமிச் செயல்களிங்கே முழுவது மழியு மெங்கே பயனளிப் பனவ ழிந்தே பலன்களைப் பண்ணுங் கெட்ட வயலிடுந் தழையுந் தின்னு மருந்தும்பின் பலிக்கு மாபோல். செய்க்கிடுந் தழையுந் தின்னுந் திரவிய மதுவும் போல வுய்த்திடுஞ் செய்தி கெட்டே யுறுவிக்கும் பலத்தை யென்னின் வைத்திடுஞ் சோறும் பாக்கு மருந்தினர் வயிற்றின் மாய்ந்தான் மெய்த்திடும் பலமு னக்கு மலமலால் வேறு முண்டோ. திரவிய முவமை யன்று செய்திக்கட் டிரவி யங்கள் விரவிய விடஹ்தே வீந்து பலந்தரு மிம்மை யம்மை பரவிநீ பார்நீ பாத்திரத் திட்ட வெல்லாங் கரவிடு மிங்கே யெங்கே பலன்கொளக் கருதினாயே. செய்தவர் மனத்தே யெல்லாச் செய்தியுங் கிடந்து பின்ன ரெய்தவே பலன்க ளீனு மென்றிடி னிருஞ்சு வாக்கம் பொய்யர்வாழ் நரகம் பூமி புந்தியிற் கிடந்து போந்த தையனே யழகி துன்சொ லிந்திர சால மாய்த்தே. தானஞ்செய் பொருட ரித்தோர் செய்தவர் தக்க செய்தி யூனம்பின் னுறவே காண்டும் பலமுறு விப்பான் வேண்டு மீனமில் செய்தி யீச னிடும்பணி யிவைநாஞ் செய்தா னூனங்க ளதிக நோக்கி நுகர்விப்பன் வினைநோய் தீர. உலகுடல் கரணங் கால முறுபல நியதி செய்தி பலவிவை கொண்டு கன்மம் பண்ணுவ துண்ப தானா னிலவிடா திவைதாஞ் சென்று நினைந்துயிர் நிறுத்திக் கொள்ளா தலகிலா வறிவ னாணை யணைத்திடு மருளி னாலே. ஒழுக்கமன் பருளா சார முபசார முறவு சீலம் வழுக்கிலாத் தவந்தா னங்கள் வந்தித்தல் வணங்கல் வாய்மை யழுக்கிலாத் துறவ டக்க மறிவொடர்ச் சித்த லாதி யிழுக்கிலா வறங்க ளானா லிரங்குவான் பணிய றங்கள். மனமது நினைய வாக்கு வழுத்தமந் திரங்கள் சொல்ல இனமலர் கையிற் கொண்டங் கிச்சித்த தெய்வம் போற்றிச் சினமுத லகற்றி வாழுஞ் செயலற மானால் யார்க்கு முனமொரு தெய்வ மேங்குஞ் செயற்குமுன் னிலையா மன்றே. யாதொரு தெய்வங் கொண்டீ ரத்தெய்வ மாகி யாங்கே மாதொரு பாக னார்தாம் வருவர்மற் றத்தெய் வங்கள் வேதனைப் படுமி றக்கும் பிறக்குமேல் வினையுஞ் செய்யு மாதலா னிவையி லாதா னறிந்தருள் செய்வ னன்றே. இங்குநாஞ் சிலர்க்குப் பூசை யியற்றினா லிவர்க ளோவந் தங்குவான் றருவா ரன்றே லத்தெய்வ மத்த னைக்கா ணெங்கும்வாழ் தெய்வ மெல்லா மிறைவனா ணையினா னிற்ப தங்குநாஞ் செய்யுஞ் செய்திக் காணைவைப் பால ளிப்பன். காண்பவன் சிவனே யானா லவனடிக் கன்பு செய்கை மாண்பற மரன்றன் பாத மறந்துசெ யறங்க ளெல்லாம் வீண்செய லிறைவன் சொன்ன விதியறம் விருப்பொன் றில்லான் பூண்டனன் வேண்டல் செய்யும் பூசனை புரிந்து கொள்ளே. தாபர சங்க மங்க ளென்றிரண் டுருவி னின்று மாபரன் பூசை கொண்டு மன்னுயிர்க் கருளை வைப்ப னீபரன் றன்னை நெஞ்சி னினைவையே னிறைந்த பூசை ஆய்பரம் பொருளை நாளு மாச்சிநீ, யன்பு செய்தே. அரனடிக் கன்பர் செய்யும் பாவமு மறம தாகும் பரனடிக் கன்பி லாதார் புண்ணியம் பாவ மாகும் வரமுடைத் தக்கன் செய்த மாவேள்வி தீமை யாகி நரரினிற் பாலன் செய்த பாதக நன்மை யாய்த்தே. மறைகளீ சன்சொ லச்சொல் வழிவாரா வுயிரை வைக்குஞ் சிறைகண்மா நிரய மிட்ட பணிசெய்வோர் செல்வத் தோடு முறையுமா பதிக ளும்ப ருலகங்கள் யோனிக் கெல்லா மிறைவனா ணையினா லின்பத் துன்பங்க ளியைவ தாகும். ஆணையா லவனி மன்ன னருமறை முறைசெய் யாரை யாணையிற் றண்டஞ் செய்து மருஞ்சிறை யிட்டும் வைப்ப னாணையின் வழிசெல் வோருக் கரும்பதி செல்வ நல்கி யாணையும் வைப்ப னெங்கு மாணையே யாணை யேகாண். அரசனுஞ் செய்வ தீச னருள்வழி யரும்பா வங்க டரையுளோர் செய்யிற் றீய தண்டலின் வைத்துத் தண்டத் துரைசெய்து தீர்ப்பன் பின்பு சொல்வழி நடப்பர் தூயோர் நிரயமுஞ் சேரா ரந்த நிரயமுன் னீர்மை யீதாம். அருளினா லுரைத்த நூலின் வழிவாரா ததன்மஞ் செய்யி னிருளுலா நிரயத் துன்பத் திட்டிரும் பாவந் தீர்ப்பன் பொருளுலாஞ் சுவர்க்க மாதி போகத்தாற் புணியந் தீர்ப்பன் மருளுலா மலங்க டீர்க்கு மருந்திவை வயித்யன் நாதன். மருத்துவ னுரைத்த நூலின் வழிவரிற் பிணிகள் வாரா வருத்திடும் பிணிக டப்பிற் றப்பிய வழியுஞ் செய்யத் திருத்தினன் மருந்து செய்யா துறும்பிணி சென்றுந் தீர்ப்ப னுரைத்தநூற் சிவனு மின்னே யுறுங்கன்ம மூட்டித் தீர்ப்பன். மண்ணுளே சிலவி யாதி மருத்துவ னருத்தி யோடுந் திண்ணமா யறுத்துக் கீறித் தீர்த்திடுஞ் சிலநோ யெல்லாங் கண்ணிய கட்டி பாலுங் கலந்துடன் கொடுத்துத் தீர்ப்ப னண்ணலு மின்பத் துன்ப மருத்தியே வினைய றுப்பன். பூதனா சரீரம் போனாற் புரியட்ட ரூபந் தானே யாதனா சரீர மாகி யின்பத்துன் பங்க ளெல்லா நாதனா ராணை யுய்க்க நரகொடு சுவர்க்கந் துய்த்துத் தீதிலா வணுவா யோனி சேர்ந்திடுஞ் சீவ னெல்லாம். உடல்விடா யோனி பற்றி யுதிப்பினு முதிக்கு மொன்றிற் படர்வுறா துறும்பா பாவத்தாற் பாடாணம் போற்கி டந்து கடனதாங் காலஞ் சென்றார் கடுநர கதனில் வீழ் ந்தங் கிடருறு முருவங் கன்மத் தளவினி லெடுக்கு மன்றே. பன்னக மந்த சங்கள் பரகாயந் தன்னிற் பாய்வோர் துன்னுதோன் முட்டை யாக்கை துறந்துசெல் வதுவே வுன்னிய வுயிர்க டூல வுடல்விட்டு வானி னூடு [போல மன்னிடு நனவு மாறிக் கனவினை மருவு மாபோல். தன்மமோ டதன்ம மாகித் தானிரு பயனுந் தந்து நன்மைதீ மையினு மின்பத் துன்பினு நாடிக் காண முன்னமே யான்மா வின்றன் மும்மலத் தொன்ற தாகிக் கன்மமு மூலங் காட்டிக் காமிய மலமாய் நிற்கும் இருவினை யநாதி யாதி யியற்றலா னுகர்வா லந்தம் வருமலஞ் சார்ந்து மாயா வுருவுகண் மருவி யார்த்துத் தருசெயன் முறைமை யாலே தான்பல பேதங் காட்டி யருவதாய் நின்ற ரன்ற னாணையி னமர்ந்து செல்லும் சங்கமந் தாப ரங்க டத்தங்கன் மத்துக் கீடா அங்குரு யோனி மாறு மச்சுமா றாதிங் கென்னி னிங்குமா னுடரி யற்றும் புண்ணியத் தின்ப வீட்ட மங்குவான் சுரர்க ளாயோ நரர்களா யருந்து வாரோ நரர்களாய்த் துய்ப்ப ரென்னி னரர்பதி சுரரு லோகஞ் சுரர்களாய்த் துய்ப்ப ரென்னிற் சொன்னவச் சழிவுமாகுஞ் சுரர்களாய்ப் பலன்க டுய்த்துத் தாமிங்குத் தோன்றும் போது நரர்களாய்ப் பிறப்பர் ஞாலத் தமரராய் நண்ணி டாரே. வண்டுக ளாகி மாறு மயிர்க்குட்டி மற்றோர் செந்துப் பண்டைய வுருவந் தானே வேட்டுவ னாய்ப்பி றக்குந் கண்டுகொள் யோனி யெல்லாங் கன்மத்தான் மாறு மென்றே கொண்டன சமய மெல்லா மிச்சொனீ கொண்ட தெங்கே. அகலியை கல்ல தானா ளரிபல பிறவி யானான் பகலவன் குலத்திற் றோன்றிப் பாரெலா முழுது மாண்டு நிகரிலா வரச னாகுஞ் சிலந்திநீ டுலகம் போற்றச் சகமதி லெலிதா னன்றோ வாவலி மாய்த்துத் தானே. செப்பினாய் மாற வேறு சிலர்விதி யாலே கன்மால் வைப்புறுமி யோனி யெல்லா மாறிவந் திடாவிங் கென்னி னெப்படி யானுஞ் செய்திக் கிறைக்ளி யாவ னென்றே முற்பட மொழிந்தே னெல்லா முதல்வன்றன் விதியே யாகும் அவ்வவ யோனி தோறு மவ்வவ வுலகந் தோறும் செவ்விதி னறிந்து கன்மஞ் சேர்ந்திடா சீவன் சேரா இவ்வகை தம்மிற் சேர்வு மிறைசெய லானாற் செய்த எவ்வுரு வுந்தங் கன்மான் மாற்றுவ னிறைவன் றானே. மாறியிவ் வுருவ மெல்லாம் வருவதெங் கேநின் றென்னிற் கூறிய சூக்கு மத்தா முருவெனிற் குறியொன் றென்னின் வேறொரு குறியா மாரம் வீரசங் கிலியு மாகுந் தேறுநீ யொருவ னாலிச் செயலெலாஞ் சிவனா லாகும். சூக்குங் கெட்டுத் தூலந் தோன்றிடா சூக்கு மத்தி னாக்கியோ ருடல்கி டப்ப தின்றுட லாக்குந் தன்மைக் கோக்கிய சத்தி யுண்டா யுடறருங் கால முற்று நீக்கிட மரம்பின் வேரோர் நீண்மர நிகழ் த்து மாபோல். விதிப்படி சூக்கு மத்தே யுருவரும் வினையா லிங்கே யுதித்திடா வுருவ மாக வுருவரு மரங்கள் வித்திற் கதித்தெழு மரமும் வித்துங் கழியும்பின் னழியுஞ் சூக்க மதிக்கெழு கலைகள் போல வருவது போவ தாமே. தூலமா முருவி னுக்குச் சூக்கும முதல தற்கு மூலமா னதற்கு மூல மோகினி யதன்மு தற்றான் மேலதாம் விந்து சத்தி சிவமிவை மிசையா மெல்லாஞ் சாலவின் றாகு மான்மாச் சிவத்தினைச் சார்ந்த போது. மூன்றாமதிகரணம் அரன்விதி யருள தென்றே யறைந்தன னதுவு முன்னே தரைநர கருந்து றக்கந் தனுகர ணாதி யெல்லாம் வருவதுஞ் செய்த நாதி மலங்களிம் மருந்தாற் றீர்த்துப் பரகதி யதுவுந் தந்து பாதபங் கயமுஞ் சூட்டும். எழுமுடல் கரண மாதி யிவைமல மலம லத்தாற் கழுவுவ னென்று சொன்ன காரண மென்னை யென்னிற் செழுநவை யறுவை சாணி யுவர்செறி வித்த ழுக்கை முழுவதுங் கழிப்பன் மாயை கொடுமல மொழிப்பன் [முன்னோன் நித்தமா யருவா யேக நிலையதா யுலகத் திற்கோர் வித்துமா யசித்தா யெங்கும் வியாபியாய் விமல னுக்கொர் சத்தியாய்ப் புவன போகந் தனுகர ணமுமு யிர்க்காய் வைத்ததோர் மலமாய் மாயை மயக்கமுஞ் செய்யு மன்றே. மாயையிற் கால மோடு நியதிபின் கலாதி தோன்று மாயவக் கால மூன்றா யாக்கியு மளித்தும் போக்கிக் காயமோ டுலகுக் கெல்லாங் காலசங் கையினைப் பண்ணி நாயக னாணை யாலே நடத்திடுஞ் சகத்தை யெல்லாம். நியதிபின் றோன்றிக் கன்ம நிச்சயம் பண்ணி நிற்கு மயர்விலாக் கலைபின் றோன்றி யாணவ மொதுக்கிச் சித்தின் செயல்புரி கிரியா சத்தி தெரிவிக்குஞ் சிறிதே வித்தை யுயர்கலை யதனிற் றோன்றி யறிவினை யுதிக்கப் பண்ணும் விச்சையி னராகந் தோன்றி வினைவழி போகத் தின்க ணிச்சையைப் பண்ணி நிற்குந் தொழிலறி விச்சை மூன்றும் வைச்சபோ திச்சா ஞானக் கிரியைமுன் மருவி யான்மா நிச்சயம் புருட னாகிப் பொதுமையி னிற்ப னன்றே. வருங்குண வடிவாய் மூல ப்ரகிருதி கலையிற் றோன்றித் தருங்குண மூன்றா யொன்றிற் றான்மூன்றாய் மும்மூன் றாகு மிருங்குண ரூப மாகி யியைந்திடு மெங்கு மான்மாப் பெருங்குண வடிவாய்ப் போக சாதனம் பெந்த மாமே. சித்தமா மவ்வி யத்தஞ் சிந்தனை யதுவுஞ் செய்யும் புத்தியவ் வியத்திற் றோன்றிப் புண்ணிய பாவஞ் சார்ந்து வத்துநிச் சயமும் பண்ணி வருஞ்சுக துக்க மோகப் பித்தினின் மயங்கி ஞானக் கிரியையும் பேணி நிற்கும் ஆங்காரம் புத்தி யின்க ணுதித்தகந் தைக்கு வித்தா யீங்கார்தா னென்னோ டொப்பா ரென்றியா னென்ன தென்றே நீங்காதே நிற்குந் தானு மூன்றதாய் நிகழு மென்பர் பாங்கார்பூ தாதி வைகா ரிகந்தைச தந்தா னென்றே. மனமது தைச தத்தின் வந்தொரு பொருளை முந்தி நினைவதுஞ் செய்தங் கைய நிலைமையி னிற்கு மாங்கே யினமலி சோத்தி ராதி கன்மவிந் திரிய மெல்லா முனமுரை செய்த வைகா ரிகந்தரு மென்பர் முன்னோர். நற்செவி துவக்குக் கண்ணா நாசியைந் தினையு நல்லோர் புத்தியிந் திரிய மென்று புகன்றன ரிவைத மக்குச் சத்தநற் பரிச ரூப விரதகந் தங்க ளைந்தும் வைத்தனர் விடய மாக வடைவினின் மருவு மென்றே. வாக்கொடு பாதம் பாணி பாயுவோ டுபத்த மைந்து நீக்கினர் முன்னே கன்மேந் திரியங்க ளெனநி னைந்தே யாக்கிய வசன கமன தானமும் விசாக்கா னந்த மூர்க்கமா ரைந்து மைந்தின் றொழிலென வோதி னாரே. வாயாதி சோத்தி ராதி புறத்துவாழ் கருவி யாகு மோயாத மனாதி காயத் துணருமுட் கருவி யாகு மாய்வார்கட் கராக மாதி யவற்றினுட் கருவி யென்பர் மாயாடன் வயிற்றி வற்றாற் றுடக்குண்டு வாழு மான்மா. ஓசைநற் பரிச ரூப விரதகந் தங்க ளென்று பேசுமாத் திரைக ளைந்தும் பிறக்கும்பூ தாதி கத்தி னேசவிந் திரியங் கட்கு நிகழறி விதனாற் காண்டு மாசைசேர் மனாதி தன்மாத் திரைபுரி யட்ட கந்தான். சாற்றிய பஞ்ச தன்மாத் திரைகளிற் சத்த முன்னாத் தோற்றும்வான் வளிதீ நீர்மண்டொடக்கியே யொன்றுக் கொண்றங் கேற்றமா மோசை யாதி யிருங்குண மியைந்து நிற்கு மாற்றவே விடய பூத மங்காங்கி பாவத் தாமே. இரந்தர மாகி வான்றா னிடங்கொடுத் திடுஞ்ச லித்துப் பரந்தவை திரட்டுங் காறீச் சுட்டொன்று வித்தல் பண்ணு நிரந்தரங் குளிர்ந்து நின்று பதஞ்செயு நீர்மண் டானு முரந்தரு கடின மாகித் திரித்திடு முணர்ந்து கொள்ளே. மண்புன லனல்கால் வான்பால் வடிவுநாற் கோண மாகுந் தண்பிறை மூன்று கோணந் தகுமறு கோணம் வட்டம் வண்பொன்மை வெண்மை செம்மை கறுப்பொடு தூம வன்ன மெண்டரு மெழுத்துத் தானும் லவரய வவ்வு மாமே. குறிகள்வச் சிரத்தி னோடு கோகந தஞ்சு வத்தி யறுபுள்ளி யமுத விந்து வதிதெய்வ மயன்மா லாதி செறிபுக ழீச னோடு சதாசிவம் பூத தெய்வ நெறிதரு கலையைந் திற்கு நிகழ் த்துவ ரிந்த நீர்மை. சுத்ததத் துவங்க ளென்று முன்னமே சொன்ன வைந்து மித்தகை மையினி யம்பு மிவைமுப்பத் தொன்று மாகத் தத்துவ முப்பத் தாறாஞ் சைதன்னி யங்க ளைந்து சித்தசித் தான்மா வொன்று முப்பது மசித்தே செப்பில். ஐந்துசுத் தத்தின் கீழேழ் சுத்தாசுத் தம்ம சுத்தந் தந்திடும் புமான்கீ ழெண்மூன் றாயதத் துவஞ்சீ வர்க்கு வந்திடும் பிரேர காண்ட மருவுபோ சயித் திரத்தோ டந்தமி லணுக்க ளுக்குப் போக்கிய காண்ட மாமே. தத்துவ ரூப மாகுந் தருமரு வுருவ மெல்லாந் தத்துவந் தூல சூக்க பரங்களு மாகி நிற்குந் தத்துவந் தன்னிற் சாரு மணுக்கள்சா தாக்கி யத்திற் றத்துவ சத்தஞ் சாருஞ் சகலமுந் தத்து வங்காண். தத்துவ மெண்மூன் றுஞ்சென் றான்மதத் துவத்தொ டுங்கும் வித்தையி னொடுங்கு மாறுஞ் சிவத்தினி னொடுங்கு மூன்று நித்ததத் துவமிம் மூன்று மென்பர்க ளிரண்டு நின்ற சுத்தமாஞ் சிவத்தொ டுங்குந் தோற்றமு மிதுபோ லாகும். நான்காமதிகரணம் மொய்தரு பூத மாதி மோகினி யந்த மாகப் பொய்தரு சமய மெல்லாம் புக்குநின் றிடும்பு கன்று மெய்தரு சைவமாதி யிருமூன்றும் வித்தை யாதி எய்துதத் துவங்க ளேயு மொன்றுமின் றெம்மி றைக்கே. சிவஞ்சத்தி நாதம் விந்து சதாசிஅன் றிகழு மீச னுவந்தரு ளுருத்து ரன்றான் மாலய னொன்றி னொன்றாய்ப் பவந்தரு மருவ நாலிங் குருவநா லுபய மொன்றா நவந்தரு பேத மேக நாதனே நடிப்ப னென்பர். சத்தியாய் விந்து சத்தி யாய்மனோன் மனிதா னாகி யொத்துறு மகேசை யாகி யுமைதிரு வாணி யாகி வைத்துறுஞ் சிவாதிக் கிங்ஙன் வருஞ்சத்தி யொருத்தி யாகு மெத்திற் நின்றா னீச னத்திற மவளு நிற்பள். சத்திதா னாத மாதி தானாகுஞ் சிவமு மந்தச் சத்திதா னாதி யாகுந் தரும்வடி வான வெல்லாஞ் சத்தியுஞ் சிவமு மாகுந் சத்திதான் சத்த னுக்கோர் சத்தியாஞ் சத்தன் வேண்டிற் றெல்லாமாஞ் சத்தி தானே. சிவஞ்சத்தி தன்னை யீன்றுஞ் சத்திதான் சிவத்தை யீன்று முவந்திரு வரும்பு ணர்ந்திங் குலகுயி ரெல்லா மீன்றும் பவன்பிர மசாரி யாகும் பான்மொழி கன்னி யாகுந் தவந்தரு ஞானத் தோர்க்கித் தன்மைதான் றெரியு மன்றே. தனுகரண புவன போகந் தற்பரம் பந்தம் வீடென் றணுவினோ டெல்லா மாகி யடைந்திடுந் தத்து வங்க ளினிதறிந் திவைநி விர்த்தி முதற்கலை யிடத்தே நீக்கி நனிபர முணர்ந்தோ னந்தத் தத்துவ ஞானி யாவன். எல்லாமாய்த் தத்து வங்க ளியைந்ததென் னணுவுக் [கென்னிற் றொல்லாய கன்ம மெல்லாந் துய்ப்பித்துத் துடைத்தற் கும்பி னில்லாமை முற்று வித்து நீக்கவுங் கூடி நின்ற பொல்லாத வாண வந்தைப் போக்கவும் புகுந்த தன்றே. ஒன்றதா யநேக சத்தி யுடையதா யுடனா யாதி யன்றதா யான்மா வின்ற னறிவொடு தொழிலை யார்த்து நின்றுபோத் திருத்து வத்தை நிகழ் த்திச்செம் பினிற்க [ளிம்பேய்ந் தென்றுமஞ் ஞானங் கரட்டு மாணவ மியைந்து நின்றே. மலமென வேறொன் றில்லை மாயாகா ரியம தென்னி னிலகுயிர்க் கிச்சா ஞானக் கிரியைக ளெழுப்பு மாயை விலகிடு மலமி வற்றை வேறுமன் றதுவே றாகி யுலகுடல் கரண மாகி யுதித்திடு முணர்ந்து கொள்ளே. மாயையே யான்ம ஞானக் கிரியையை மறைத்து நிற்குந் தூயவப் பரிதி தன்னைச் சுடர்முகின் மறைத்தாற் போலப் போய்முகி லகலச் சோதி புரிந்திடு மதுவே போலக் காயமு மகல ஞானற் தொழில்பிர காச மாமே. பரிதியை முகின்ம றைப்பப் பாயொளி பதுங்கி னாற்போ லுருவுயிர் மறைக்கின் ஞானக் கிரியைக ளொலிக்கு மாகுங் கருதிடு மிச்சா ஞான காரியங் காயம் பெற்றான் மருவிடு முயிர்க்குக் காயம் வந்திடா விடின்ம றைப்போ. போதகா ரியம றைத்து நின்றது புகன்ம லங்கா ணோதலாங் குணமு மாக வுயிரினுள் விரவ லாலே காதலா லவித்தை சிந்தத் தருங்கலை யாதி மாயை யாதலா லிரண்டுஞ் சோதி யிருளென வேறா மன்றே. புர்டன்றன் குணம வித்தை யெனிற்சடம் புருடனாகுங் குருடன்றன் கண்ணின் குற்றங் கண்ணின்றன் குணமோ [கூறாய் மருடன்றன் குணம தாகி மலமசித் தாகி நிற்குந் தெருடன்றன் குணம தாகிச் சித்தென நிற்குஞ் சீவன். மும்மல நெல்லி னுக்கு முளையொடு தவிடு மிப்போன் மம்மர்செய் தணுவி னுண்மை வடிவினை மறைத்து நின்று பொய்ம்மைசெய் போக பந்த போத்திருத் துவங்கள் பண்ணு மிம்மல மூன்றி நோடு மிருமல மிசைப்ப னின்னும். மாயையின் காரி யத்தை மாயேய மலம தென்று மேயமும் மலங்க டத்தற் தொழிலினை யியற்ற வேவுந் தூயவன் றனதோர் சத்தி திரோதான கரிய தென்று மாய்வரிம் மலங்க ளைந்து மணுக்களை யணைந்து நிற்கும். மலமாயை கன்ம மாயே யந்திரோ தாயி மன்னிச் சலமாரும் பிறப்பி றப்பிற் றங்கியித் தரைகீழ் மேலு நிலையாத கொள்ளி வட்டங் கறங்கென நிமிடத் தின்க ணலமாரு மிறைவ னாணை யாலுயிர் நடக்கு மன்றே. அண்டஞ் சுவேத சங்க ளுற்பிச்சஞ் சராயு சத்தோ டெண்டரு நாலெண் பத்து நான்குநூ றாயி ரத்தா லுண்டுபல் யோனி யெல்லா மொழித்துமா னுடத்து தித்தல் கண்டிடிற் கடலைக் கையா னீந்தினன் காரி யங்காண். நரர்பயி றேயந் தன்னி னான்மறை பயிலா நாட்டில் விரவுத லொழிந்து தோன்றன் மிக்கபுண் ணியத்தா னாகுந் தரையினிற் கீழை விட்டுத் தவஞ்செய்சா தியினில் வந்து பரசம யங்கட் செல்லாப் பாக்கியம் பண்ணொ ணாதே. வாழ் வெனு மையல் விட்டு வறுமையாஞ் சிறுமை தப்பித் தாழ் வெனுந் தன்மை யோடுஞ் சைவமாஞ் சமயஞ் சாரு மூழ் பெற லரிது சால யுயர்சிவ ஞானத் தாலே போழிள மதியி னானைப் போற்றுவா ரருள்பெற் றாரே. மானுடப் பிறவி தானும் வகுத்தது மனவாக் காய மானிடத் தைந்து மாடு மரன்பணிக் காக வன்றோ வானிடத் தவரு மண்மேல் வந்தரன் றனையர்ச் சிப்ப ரூனெடுத் துழலு மூம ரொன்றையு முணரா ரந்தோ. கருவினு ளழிவ தாயுங் கழிந்திடா தழிவ தாயும் பரிணமித் தழிவ தாயும் பாலனா யழிவ தாயுந் தருணனா யழிவ தாயுந் தானரைத் தழிவ தாயும் உருவமே யழிவே யானா லுள்ளபோ தேபா ருய்ய. ஒருபுல ணுகரும் போதங் கொன்றிலை யொன்றின் பாலும் வருபயன் மாறி மாறி வந்திடு மெல்லா மாறு மொருபொழு துணரி னுண்டா மல்லதிவ் வல்லல் வாழ் க்கை மருள்கன வதுவும் போல மாயும்பின் மாயு மன்றே. அரிசனம் பூசி மாலை யணிந்து பொன் னாடை சாத்திப் பரிசனம் பின்பு செல்லப் பாரகர் பரிக்கக் கொட்ட வரிசின்ன முதத் தொங்கல் வந்திட வுணர்வு மாண்டு பெரியவர் பேச்சு மின்றிக் கிடத்தலாற் பிணத்தோ டொப்பர் பிணத்தினை யொத்து வாழ் வோர் பின்னடைப் பிணங்கள் போல வுணக்கியே யுழல்வீ ருங்க ளுடலுயி ருணர்வு மெல்லாங் கணத்திடைத் தோன்றி மாயுங் காயமென் றறிந்தொ ருக்கால் வணக்குறீ ரானை யென்றும் வானவர் வணங்க வைப்பன். மூன்றாஞ் சூத்திரம் உயிரெனப் படுவ திந்த உடலின்வே றுளதா யுற்றுச் செயிருறு மிச்சா ஞானச் செய்திக ளுடைய தாகிப் பயில்வுறு மின்பத் துன்பப் பலங்களு நுகரும் பார்க்கிற் றுயிலொடு மஞ்ச வத்தைப் படுமுண்மை துரியா தீதம். உடலின்வே றுயிரே னிந்த வுடலன்றோ வுணர்வ தென்னி னுடல்சவ மான போது முடலினுக் குணர்வுண் டோதா னுடலினின் வாயுப் போனா லுணர்ச்சியின் றுடலுக் கென்னி னுடலினின் வாயுப் போகா துறக்கத்து முணர்வ தின்றே. அறிவதைம் பொறியே யென்னி னுறக்கத்தி னறியா வாகு மறிவது மொன்றொன் றாக வொன்றொன்றா யறியு மென்னி னறிவுக ளொன்றை யொன்றங் கறிந்திடா வைந்தை யுங்கொண் டறிவதொன் றுண்ட தான்மா வைம்பொறி யறிந்தி டாவே. அறிந்திடும் பிராண வாயு வடங்குதல் விடுதல் செய்தா லறிந்திடா துடலு றக்கத் தறிவின்மை கரண மின்மை யறிந்திடு முதலி யாகி னதுநிற்கக் காரணம் போகா அறிந்திடும் பிராணன் றன்னை யடக்கியும் விட்டு மான்மா. இலக்கணவியல் நான்காஞ் சூத்திரம் உணர்வன கரண மென்னி லொன்றையொன் றுணரா வெவ்வே றணைதருஞ் செய்லக ணான்கு மறிந்தவை யடக்கி யாக்கிப் புணருமுட் கருவி யாக்கிப் புறக்கரு வியினும் போக்கி யிணைதரு மிவற்றின் வேறா யானென தென்ப தான்மா. முதலதிகரணம் கருவியா மனமும் புத்தி யகங்காரஞ் சித்த நான்கு மருவியான் மாவே யென்ன வருந்தீப மெனத்தெ ரிந்தங் கொருவியான் மாவி னுண்மை யுணர்ந்தவர் தமையு ணர்ந்தோர் தருமிது பசுஞா னம்பின் சிவஞானந் தனக்கு மேலாம். அவ்வுட னுவ்வு மவ்வு மனம்புத்தி யகங்கா ரங்கள் செவ்விய விந்து நாதஞ் சித்தமோ டுள்ள மாகு மொவ்வெனு மெழுத்தா மைந்து முணர்வுதித் தொடுங்கு மாறும் பவ்வமுந் திரையும் போலும் பார்க்கிலிப் பண்புந் தோன்றும். அயனரி யரனு மீசர் சதாசிவ மதிதெய் வங்க ளுயவரு மவ்வோ டுவ்வு மவ்விந்து நாதங் கட்குப் பயனுறு மஞ்சி லான்மாப் பரவிடி லசித்தாம் பார்க்கிற் சயமுறு வளியி ரண்டுந் தவிர்த்துறிற் றானுந் தோன்றும். ஆன்மாவின் வடிவு தானே யநேகார்த்தக் கூட்ட மென்னிற் பார்ப்பார்கட் கான்மா வின்றாய்ப் பலபொரு ளுண்மை யாகுஞ் சேர்ப்பாய பலவே யுண்மை யென்றிடிற் சென்றி வற்றை யோர்ப்பான் வேறுணர் வோர்க்கெல்லா முணர் பொருள் வேறதாமே. இரண்டாமதிகரணம் அறிவிச்சை செயல்க ளெல்லா மடைந்தனல் வெம்மை யும்போற் குறியுற்றங் கேகா நேக குணகுணி பாவ மாகி நெறியுற்று நிற்கு மென்னி னிகழ் புலன் கரண மெல்லாஞ் செறிவுற்றங் கறிவு கொள்ள வேண்டுமோ சீவ னார்க்கே. குணங்களை யின்றி யொன்றாங் குறியுடைத் தான்மா வென்னி னிணங்கிடா விச்சா ஞானக் கிரியைக ளிவையு டற்கட் பிணங்கிடுஞ் சந்நி திக்க ணெனிற்பிணத் துறக்கத் தின்றா முணங்கிடுங் கரண மென்னிற் சந்நிதி யொழிந்த தன்றே. சந்நிதி குணம தாகுந் தானென்போ லென்னிற் காந்த முன்னிரும் பென்றா யீர்க்கு முறைமையுண் டகற்ற லின்றா முன்னுத லொடுங்க லோட லிருத்தலே கிடத்த னிற்ற லென்னுமித் தொழில்கண் மற்று மியற்றுவ தான்மா வென்னே. உருவுயி ரென்னி னிந்த வுடலினுட் காண வேண்டும் வருவது பரிணா மத்தா யநித்தமாம் பூத மாகுங் கருவினி னுழையு மாறுங் காட்டிட வேண்டுங் கண்ணின் மருவிடா தென்னி னுன்றன் வாயினா லுருவன் றென்னே. சூக்கும வுருவ தென்னிற் றூலகா ரமண தாகு மாக்கிய மனாதி தன்மாத் திரைவடி வசேத னம்பி னீக்கிய சூக்கு மத்தே நிற்பதோ ருருவுண் டென்னி னாக்கிடு முருவ மெல்லா மசித்துமா யநித்த மாமே. அருவுரு வென்னி லான்மா வருவுரு வாவ தின்றா முருவரு வாகா தாகு மொருபொருட் கிரண்டு தன்மை வருவது மில்லை காட்ட வன்னிபோன் மருவு மென்னி னுருவமுங் காண வேண்டு முண்மையு மொழிந்து போமே. சந்திரன் வடிவு போலத் தானரு வுருவ மென்னின் வந்துநங் கண்ணிற் றோன்றும் வடிவுள தாமு யிர்க்கு மிந்தவூ னுருவந் தானா யெழுவது முயிரே யென்னிற் பந்தமா யசித்தா யான்மாப் பவுதிக மாகு மன்றே. அருவவி காரி யான்மா வாகாயம் போல வென்னி னுருவினைக் கட்டி யாட்டி யோட்டிமீட் டுலாவப் பண்ணி மருவிநிற் பித்தி ருத்திக் கிடத்திமண் புரட்டி மற்றும் பெருவிகா ரங்க ளெல்லாந் தருவதென் பேசி டாயே. அசித்தெனி னுணரா தான்மா வசித்துச்சித் தாகு மென்னி னசித்துச்சித் தாகா தாகுஞ் சித்தசித் தாவ தில்லை யசித்தொரு புறமா யொன்றிற் சித்தொரு புறமாய் நில்லா தசித்துறாச் சித்தே யென்னி னசித்தடைந் தறிவ தின்றாம். உயிரினை யணுவ தென்னி னுடல்பல துவார மோடும் பயில்வுறக் கட்டு ணாது பாரமுந் தரித்துச் செல்லா தயர்வுறு மசித்தாய்ப் பூத வணுக்களி னொன்ற தாகு மியல்புறு மவய வத்தா லணுவுரு விறக்கு மன்றே. உடலினி னேக தேசி யுயிரெனி னுருவாய் மரபும் படர்வுறு மறிவின் றெங்குஞ் சுடரொளிப் பண்ப தென்னிற் சுடர்தொடிற் சுடுவ தெங்குந் தொட்டிட மறிவுண் டாகு மடர்புல னிடத்து மொக்க வறிவெழ வேண்டு மன்றே. உருவினி னிறைந்து நின்றங் குணர்ந்திடு முயிர தென்னின் மருவிடா துறக்கம் வாயி லறிவொக்க வழங்க வேண்டும் பெருகிடுஞ் சுருங்கும் போதம் பேருடற் சிற்று டற்கண் வருமுடற் குறைக்க வொக்கக் குறைந்துபின் மாயு மன்றே. எங்குந்தான் வியாபி யாய்நின் றுணருமிவ் வான்மா வென்னிற் றங்கிடு மவத்தை போக்கு வரவுகள் சாற்றல் வேண்டும் பங்கமார் புலனொன் றொன்றாப் பார்த்திடல் பகரல் வேண்டு மிங்கெலா மொழிந்தா னிற்ப தெங்ஙன மியம்பல் வேண்டும். சுத்தமா மான்ம சித்தைத் துகளுடன் மறைத்த தென்னின் வைத்துறா துடற்கண் வாயில் கரணங்கள் வழியான் ஞான மொத்துறு மலமற் றாலு முறுமலம் வீடு மின்றாம் பெத்தமு மடையான் முத்த னாய்ப்பிர காச னாமே. அசித்தரு வியாப கம்போல் வியாபக மருவ மின்றாய் வசித்திட வரும்வி யாபி யெனும்வழக் குடைய னாகி நசித்திடா ஞானச் செய்தி யநாதியே மறைத்து நிற்கும் பசுத்துவ முடைய னாகிப் பசுவென நிற்கு மான்மா மாயையின் வயிற்றுண் மன்னி வருஞ்செயன் ஞான மிச்சை யேயுமக் கலாதி மூன்றா லேகதே சத்தி னேய்ந்திங் காயுமுக் குணங்க ளந்தக் கரணங்க ளாதி யெல்லாங் காயபெத் தங்க ளாகிக் கலந்துட னிற்கு மான்மா. சூக்கும தேகி யாகித் தூலரு பத்தின் மன்னிச் சாக்கிர முதலா யுள்ள வவத்தையுட் டங்கி யெங்கும் போக்கொடு வரவு மெல்லாம் புரிந்துபுண் ணியங்கள் பாவ மாக்கியும் பலன்க ளெல்லா மருந்தியு நிற்கு மான்மா. மருவா னந்தம் விஞ்ஞான மனோபி ராண னன்னமய முருவாந் தன்மை யுண்டாய்மு னொன்றுக் கொன்று சூக்குமமாய் வருமா மன்ன மயம்பற்றி மாயை முதற்கா ரணமாகு மருவா யான்மா வைங்கோசத் தார்ப்புண் டவற்றி னகம்புறமாம் தோற்பாவைக் கூத்துந் தொல்லை மரப்பாவை யியக்க முஞ்சீர்த் தேர்ப்பாரிற் செலவும் வேறாய்ச் செலுத்துவோர் செய்தி தானும் பார்ப்பாய வேடங் கட்டி யாடுவோர் பரிசு போலு மார்ப்பாய காயந் தன்னை யான்மாநின் றாட்டு மாறே. என்னுடல் பொறிபி ராணன் கரணமென் னுணர்வென் றக்காற் றன்னின்வே றாகு நீயென் றன்மனை யென்ற வெல்லா நின்னின்வே றாகு மென்னி னீங்கிடா விவையிங் கென்னி னுன்னின வாகு நீயா முகர்மயி ருகவுங் காண்டி. பொன்னணி யாடை மாலை போதுமே லான போதிங் கென்னணி யானென் றுன்னி யிருந்தனை பிரிந்த போது நின்னணி நீயு மல்ல வாயினை காய நின்னி னன்னிய மாகு முன்னை யறிந்துநீ பிரிந்து பாரே. உடலியா னல்லே னிந்த வுணர்வுயா னல்ல வான கடனியா தென்னின் வேறு கண்டுணர் வென்ன தென்கை யிடிரிலா வென்ற னான்மா வென்றபோ தான்மா வேறோ திடனதா வுயிரை வேறு கண்டிடார் செப்ப லேகாண். புந்தியை மனம தென்று மனமது புந்தி யென்றுஞ் சிந்தையைச் சீவ னென்றுஞ் சீவனைச் சிந்தை யென்று முந்தனை யான்மா வென்று மான்மாவை முந்த னென்றும் வந்திடு மென்ற னான்மா வென்றது மற்றொன் றைகாண். அறிவுடல் சிந்தை யான்மா வணைதலா லான்மா வென்ப ரெறிசுடர் விளக்கி ருக்கு மிடத்தையும் விளக்கென் றாற்போற் பொறிபுலன் கரண மெல்லாம் புலப்படு மபேத மாகிப் பிறிதரா தறிவ தான்மா வறிபொருள் பின்ன மாமே. கண்டுணர் புருடன் வேறு கனவுகண் டொடுங்கிக் காய முண்டியும் வினையு மின்றிக் கிடந்துயிர்த் திடவு ணர்ந்து கண்டிடுங் கனவுஞ் சொல்லி யொடுக்கமுங் கருதி வேறா யுண்டியும் வினையு முற்றிங் குணர்த்திட வுணரா நிற்கும். புருடனே யறிவ னாகிற் பொறிபுல னாதி போதந் தருவதெ னறிவு மாயா தனுகர ணாதி பற்றி வருவதிங் கநரதி யாக மலத்தினின் மறைந்து நிற்ப னருவனா யிவற்றோ டாளு மமைச்சரு மரசும் போல்வன் மூன்றாமதிகரணம் படைகொடு பவனி போதும் பார்மன்னன் புகும்போ தில்லிற் கடைதொறும் விட்டு விட்டுக் காவலு மிட்டுப் பின்ன ரடைதருந் தனியே யந்தப் புரத்தினி லதுபோ லான்மா வடலினி லஞ்ச வத்தை யுறுமுயிர் காவ லாக சாக்கிர முப்பத் தைந்து நுதலினிற் கனவு தன்னி லாக்கிய விருபத் தைந்து களத்தினிற் சுழுனை மூன்று நீக்கிய விதயந் தன்னிற் றுரியத்தி லிரண்டு நாபி நோக்கிய துரியா தீத நுவலின்மு லத்தி னொன்றே. இருவகை சாக்கி ராதி யவத்தைக ளியல்பு தானு மொருவகை கீழே நூக்கி யுற்பவங் காட்டு மொன்று பெருகமே னோக்கித் தீய பிறப்பறுத் திடுமி யோகிற் றருவதோர் சமாதி தானுந் தாழ் ந்துபின் சன்னஞ் சாரும். அறிதரு முதல வத்தை யடைதரு மிடத்தே யைந்துஞ் செறிதருங் கரணந் தன்னிற் செயறொறுங் கண்டு கொண்ணீ பிறவிலா ஞானத் தோரும் பிறப்பற வருளா லாங்கே குறியொடு மஞ்ச வத்தை கூடுவர் வீடு கூட. ஐந்துசாக் கிரத்தி னான்கு கனவினிற் சுழுனை மூன்று வந்திடுந் துரியந் தன்னி னிரண்டொன்று துரியா தீதந் தந்திடுஞ் சாக்கி ராதி யவத்தைக டானந் தோறு முந்திடுங் கரணந் தன்னிற் செயறொறு முணர்ந்து கொள்ளே கேவல சகல சுத்த மென்றுமூன் றவத்தை யான்மா மேவுவன் கேவ லந்தன் னுண்மைமெய் பொறிக ளெல்லாங் காவலன் கொடுத்த போது சகலனா மலங்க ளெல்லாம் மோவின போது சுத்த முடையனுற் பவந்து டைத்தே. அறிவில னமூர்த்த னித்த னராகாதி குணங்க ளோடுஞ் செறிவிலன் கலாதி யோடுஞ் சேர்விலன் செயல்க ளில்லான் குறியிலன் கருத்தா வல்லன் போகத்திற் கொள்கை யில்லான் பிறிவிலன் மலத்தி னோடும் வியாபிகே வலத்தி லான்மா. உருவினைக் கொண்டு போக போக்கியத் துன்னல் செப்பல் வருசெயன் மருவிச் சத்த மாதியாம் விடயந் தன்னிற் புரிவதுஞ் செய்திங் கெல்லா யோனியும் புக்கு ழன்று திரிதருஞ் சகல மான வவத்தையிற் சீவன் சென்றே. இருவினைச் செயல்க ளொப்பி னீசன்றன் சத்தி தோயக் குருவருள் பெற்று ஞான யோகத்தைக் குறுகி முன்னைத் திரிமல மறுத்துப் பண்டைச் சிற்றறி வொழிந்து ஞானம் பெருகிநா யகன்றன் பாதம் பெறுவது சுத்த மாமே. ஐந்தாஞ் சூத்திரம் பொறிபுலன் கரண மெல்லாம் புருடனா லறிந்தான் மாவை யறிதரா வவையே போல வான்மாக்க ளனைத்து மெங்குஞ் செறிதருஞ் சிவன்ற னாலே யறிந்திடுஞ் சிவனைக் காணா அறிதருஞ் சிவனே யெல்லா மறிந்தறி வித்து நிற்பன் இரண்டாமதிகரணம் இறைவனே யறிவிப் பானே லீண்டறி வெவர்க்கு மொக்குங் குறைவதி கங்க டத்தங் கன்மமேற் கோமான் வேண்டா முறைதரு செயற்குப் பாரு முளரிகட் கிரவி யும்போ லறைதரு தத்தங் கன்மத் தளவினுக் களிப்ப னாதி. அறிந்திடு மான்மா வொன்றை யொன்றினா லறித லானு மறித்தமை மறத்த லானு மறிவிக்க வறித லானு மறிந்திடுந் தன்னை யுந்தா னறியாமை யானுந் தானே யறிந்திடு மறிவ னன்றா மறிவிக்க வறிவ னன்றே. கருவியாற் பொருளாற் காட்டாற் காலத்தாற் கருமந் தன்னா லுருவினா லளவா னூலா லொருவரா லுணர்த்த லானு மருவனா யுண்மை தன்னி லறியாது நிற்ற லானு மொருவனே யெல்லாத் தானு முணர்த்துவ னருளி னாலே. கருவியும் பொருளுங் காட்டுங் காலமுங் கருமந் தானு முருவமு மளவு நாலு மொருவரு முணர்த்த லின்றி யருவனா யுலக மெல்லா மறிந்தவை யாக்கி வேறா யொருவனே யுயிர்கட் கெல்லா முயிருமா யுணர்த்தி நிற்பன். இறைவன்றன் சந்நி திக்க ணுலகின்றன் சேட்டை யென்னு மறைகளு மறந்தாய் மாயை மருவிடான் சிவன வன்க ணுறைதரா தசேத னத்தா லுருவுடை யுயிர்கட் கெல்லா நிறைபரன் சந்நி திக்க ணீடுணர் வுதிக்கு மன்றே. உலகமே யுருவமாக யோனிக ளுறுப்ப தாக இலகு பே ரிச்சா ஞானக் கிரியையுட் கரண மாக அலகிலா வுயிர்ப்பு லன்கட் கறிவினை யாக்கி யைந்து நலமிகு தொழில்க ளோடு நாடக நடிப்ப னாதன். தெரிந்துகொண் டொரோவொன் றாகச் சென்றைந்து புலனும் பற்றிப் புரிந்திடு முணர்வி னோடும் போகமும் கொடுத்தி யோனி திரிந்திடு மதுவுஞ் செய்து செய்திகண் டுயிர்கட் கெல்லாம் விரிந்திடு மறிவுங் காட்டி வீட்டையு மளிப்பன் மேலோன். அருளது சத்தி யாகு மரன்றனக் கருளை யின்றித் தெருள்சிவ மில்லை யந்தச் சிவமின்றிச் சத்தி யில்லை மருளினை யருளால் வாட்டி மன்னுயிர்க் களிப்பன் கண்கட் கிருளினை யொளியா லோட்டு மிரவியைப் போல வீசன். ஆறாஞ் சூத்திரம் அறிவுறும் பொருளோ வீச னறிவுறா தவனோ வென்னி னறிபொரு ளசித்த சத்தா மறியாத தின்றா மெங்குஞ் செறிசிவ மிரண்டு மின்றிச் சித்தொடு சத்தாய் நிற்கு நெறிதரு சத்தின் முன்ன ரசத்தெலா நின்றி டாவே. முதலதிகரணம் ஆவதா யழிவ தாகி வருதலா லறிவு தானுந் தாவலா லுலகு போகந் தனுகர ணாதி யாகி மேவலான் மலங்க ளாகி விரவலான் வேறு மாகி யோவலா லசத்தாஞ் சுட்டி யுணர்பொரு ளான வெல்லாம் மண்டனில் வாழ் வும் வானத் தரசயன் மாலார் வாழ் வு மெண்டரு பூத பேத யோனிக ளியாவு மெல்லாங் கண்டவிந் திரமா சாலங் கனாக்கழு திரதங் காட்டி யுண்டுபோ லின்றாம் பண்பி லுலகினை யசத்து மென்பர். இரண்டாமதிகரணம் உணராத பொருள்சத் தென்னி னொருபய னில்லை தானும் புணராது நாமுஞ் சென்று பொருந்துவ தின்றா மென்றுந் தணவாத கரும மொன்றுந் தருவது மில்லை வானத் திணரார்பூந் தொடையுமி யாமைக் கெழுமயிர்க் கயிறும் போலும். மூன்றாமதிகரணம் தத்துவஞ் சத்த சத்துச் சதசத்து மன்றென் றாலெ னுய்த்துணர்ந் துண்டோ வின்றோ வென்றவர்க் குண்டென் வைத்திடுஞ் சத்தே யாகு மனத்தொடு வாக்கி றந்த [றோதில் சித்துரு வதுவ சித்தா மனத்தினாற் றேர்வ தெல்லாம். அறிபொரு ளசித்தாய் வேறா மறிவுறாப் பொருள் சத்தென்னி னறிபவ னறியா னாகி லதுவின்று பயனு மில்லை யறிபவ னருளி னாலே யநநிய மாகக் காண்ப னறிபொரு ளறிவாய் வேறா யறிவரு ளுருவாய் நிற்கும் பாவிப்ப தென்னிற் பாவம் பாவகங் கடக்கிற் பாவம் பாவிக்கு மதுநா னென்னிற் பாவகம் பாவங் கெட்டுப் பாவிப்ப தென்னிற் பாவம் பாவனை யிறந்து நின்று பாவிக்கப் படுவ தாகும் பரம்பர னருளி னாலே. அன்னிய மிலாமை யானு மறிவினு ணிற்ற லானு முன்னிய வெல்லா முண்ணின் றுணர்த்துவ னாத லானு மென்னதி யானென் றோது மிருஞ்செருக் கறுத்த லானுந் தன்னறி வதனாற் காணுந் தகைமைய னல்ல னீசன் ஒன்றெனு மதனா லொன்றேன் றுரைப்பதுண் டாகை யாலே நின்றனன் வேறாய்த் தன்னி னீங்கிடா நிலைமை யாலே பின்றிய வுணர்வுக் கெட்டாப் பெருமைய னறிவி னுள்ளே யென்றுநின் றிடுத லாலே யிவனவ னென்ன லாமே. சாதனவியல் ஏழாஞ் சூத்திரம் அனைத்துஞ்சத் தென்னி னொன்றை யறிந்திடா தசத்தா லென்னின் முனைத்திடா தசத்துச் சத்தின் முன்னிரு ளிரவி முன்போ னினைப்பதிங் கசத்தே யென்னிற் சத்தின்முன் னிலாமை யானுந் தனைக்கொடொன் றுணர்த லானுந் தானசத் துணரா தன்றே. மூன்றாமதிகரணம் சத்தசத் தறிவ தான்மாத் தான்சத்து மசத்து மன்று நித்தனாய்ச் சதசத் தாகி நின்றிடு மிரண்டன் பாலு மொத்துட னுதித்து நில்லா துதியாது நின்றி டாது வைத்திடுந் தோற்ற நாற்ற மலரினில் வருதல் போலும் சுத்தமெய்ஞ் ஞான மேனிச் சோதிபா லசத்தஞ் ஞான மொத்துறா குற்றா மெல்லா முற்றிடு முயிரின் கண்ணே சத்துள போதே வேறாஞ் சதசத்து மசத்து மெல்லாம் வைத்திடு மநாதி யாக வாரிநீர் லவணம் போலும். அறிவிக்க வறித லானு மழிவின்றி நிற்ற லானுங் குறிபெற்ற சித்துஞ் சத்துங் கூறுவ துயிருக் கீசன் நெறிநித்த முத்த சுத்த சித்தென நிற்ப னன்றே பிறிவிப்பன் மலங்க ளெல்லாம் பின்னுயிர்க் கருளி னாலே. எட்டாஞ்சூத்திரம் மன்னவன்றன் மகன்வேட ரிடத்தே தங்கி வளர்ந்தவனை யறியாது மயங்கி நிற்பப் பின்னவனு மென்மகனீ யென்றவரிற் பிரித்துப் பெருமையொடுந் தானாக்கிப் பேணு மாபோற் றுன்னியவைம் புலவேடர் சுழலிற் பட்டுத் துணைவனையு மறியாது துயருறுந்தொல் லுயிரை மன்னுமருட் குருவாகி வந்தவரி னீக்கி மலமகற்றித் தானாக்கி மலரடிக்கீழ் வைப்பன். முதலதிகரணம் உரைதருமிப் பசுவர்க்க முணரின் மூன்றா முயரும்விஞ் ஞானகலர் பிரளயாகலர் சகலர் நிரையின்மல மலங்கன்ம மலங்கன்ம மாயை நிற்குமுத லிருவர்க்கு நிராதார மாகிக் கரையிலருட் பரன்றுவிதா சத்திநிபா தத்தாற் கழிப்பன்மலஞ் சகலர்க்குக் கன்ம வொப்பிற் றரையிலா சான்மூர்த்தி யாதார மாகித் தரித்தொழிப்பன் மலஞ்சதுர்த்தா சத்திநிபா தத்தால். பலவிதமா சான்பாச மோசனந்தான் பண்ணும் படிநயனத் தருள்பரிசம் வாசகமா னதமு மலகில்சாத் திரம்யோக மவுத்தி ராதி யநேகமுள வவற்றினவுத் திரியிரண்டு திறனா மிலகுஞானங் கிரியை யெனஞான மனத்தா லியற்றுவது கிரியையெழிற் குண்டமண் டலாதி நிலவுவித்துச் செய்தல்கிரி யாவதிதா னின்னும் நீர்ப்பீசஞ் சபீசமென விரண்டாகி நிகழும். பாலரொடு வாலீசர் விருத்தர்பணி மொழியார் பலபோகத் தவர்வியாதிப் பட்டவர்க்குப் சீலமது நிர்ப்பீசஞ் சமயா சாரந் [பண்ணுஞ் திகழ் சுத்தி சமயிபுத் திரர்க்கு நித்தத் தேலுமதி காரத்தை யியற்றித் தானு மெழினிரதி காரையென நின்றிரண்டாய் விளங்குஞ் சாலநிகழ் தேகபா தத்தி னோடு சத்தியநிர் வாணமெனச் சாற்றுங் காலே. ஓதியணர்ந் தொழுக்கநெறி யிழுக்கா நல்ல வுத்தமர்க்குச் செய்வதுயர் பீசமிவர் தம்மை நீதியினா னித்தியநை மித்திககா மியத்தி னிறுத்திநிரம் பதிகார நிகழ் த்துவதுஞ் செய்து சாதகா சாரியரு மாக்கி வீடு தருவிக்கு முலோகசிவ தருமிணியென் றிரண்டா மாதலினா னதிகாரை யாஞ்சமய விசேட நிருவாண மபிடேக மிவற்றடங்கு மன்றே அழிவிலாக் கிரியையினா னாதல்சத்தி மத்தா னாதலத்து வாசுத்தி பண்ணிமல மகற்றி யொழிவிலாச் சிவம்பிரகா சித்தற்கு ஞான முதிப்பித்துற் பவந்துடைப்ப னரனொருமூ வழுவிலா வழியாறா மந்திரங்கள் பதங்கள் [வர்க்கும் வன்னங்கள் புவனங்க டத்துவங்கல் கலைகள் கழிவிலா துரைத்தமுறை யொன்றினொன்று வியாத்தி கருதுகலை சத்தியின்கண் சத்திசிவன் கண்ணாம். மந்திரங்கண் முதலைந்துங் கலையைந்தின் வியாத்தி மருவுமந் திரமிரண்டு பதங்க ணாலே ழந்தநிலை யெழுத்தொன்று புவன நூற்றெட் டவனிதத் துவமொன்று நிவிர்த்தியயன் றெய்வம் வந்திடுமந் திரமிண்டு பதங்கண் மூவேழ் வன்னங்க ணாலாறு புரமைம்பத் தாறு தந்திடுந்தத் துவங்களிரு பத்து மூன்று தரும்பிரதிட் டாகலைமா லதிதெய்வந் தானாம். வித்தையின்மந் திரமிரண்டு பதநா லைந்து விரவுமெழுத் தேழுபிர மிருபத் தேழு தத்துவமு மோரேழு தங்குமதி தெய்வந் தாவிலுருத் திரனாகுஞ் சாந்தி தன்னின் னைத்தனமந் திரமிரண்டு பதங்கள்பதி னொன்று வன்னமொரு மூன்றுபுரம் பதினெட் டாகு முத்தமமாந் தத்துவமு மொருமூன் றாகு முணரிலதி தேவதையு முயரீச னாமே. சாந்தியா தீதகலை தன்னின்மந் திரங்க டாமூன்று பதமொன்றக் கரங்கள்பதி னாறு வாய்ந்தபுர மூவைந்து தத்துவங்க ளிரண்டு மருவுமதி தேவதையு மன்னுசதா சிவரா மேய்ந்தமுறை மந்திரங்கள் பதினொன்று பதங்க ளெண்பத்தொன் றக்கரங்க ளைம்பத்தொன் றாகு மாய்ந்தபுர மிருநூற்றோ டிருபத்து நாலா மறிதருதத் துவமுப்பத் தாறுகலை யைந்தே. மூன்றுதிறத் தணுக்கள் செயுங் கன்மங் கட்கு முன்னிலையா மூவிரண்டா மத்து வாவி னான்றமுறை யவையருத்தி யறுத்துமல முதிர்வித் தரும்பருவ மடைதலுமே யாசா னாகித் தோன்றிநுக ராதவகை முற்செய் கன்மத் துகள றுத்தங் கத்துவாத் துடக்கறவே சோதித் தேன்றவுடற் கன்மமனு பவத்தினா லறுத்திங் கினிச்செய்கன்ம மூலமல ஞானத்தா ல்லிடிப்பன். இரண்டாமதிகரணம் புறச்சமய நெறிநின்று மகச்சமயம் புக்கும் புகன்மிருதி வழியுழன்றும் புகலுமாச் சிரம அறத்துறைக ளவையடைந்து மருந்தவங்கள் புரிந்து மருங்கலைகள் பலதெரிந்து மாரணங்கள் படித்துஞ் சிறப்புடைய புராணங்க ளுணர்ந்தும் வேத சிரப்பொருளை மிகத்தெளிந்துஞ் சென்றாற் சைவத் திறத்தடைவ ரிதிற்சரியை கிரியா யோகஞ் செலுத்தியபின் ஞானத்தாற் சிவனடியைச் சேர்வர். இம்மையே யீரெட்டாண் டெய்தியெழி லாரு மேந்திழையார் முத்தியென்று மிருஞ்சுவர்க்க முத்தி யம்மையே யென்றுமுத்தி யைந்து கந்த மறக்கெடுகை யென்றுமட்ட குணமுத்தி யென்று மெய்ம்மையே பாடாணம் போல்கைமுத்தி யென்றும் விவேகமுத்தி யென்றுந்தன் மெய்வடிவாஞ் சிவத்தைச் செம்மையே பெறுகைமுத்தி யென்றுஞ்செப் புவர்கள் சிவனடியைச் சேருமுத்தி செப்புவதிங்கி யாமே. ஓதுசம யங்கள்பொரு ளுணரு நூல்க ளொன்றோடொன் றொவ்வாம லுளபலவு மிவற்றுள் யாதுசம யம்பொருணூல் யாதிங் கென்னி னிதுவாகு மதுவல்ல தெனும்பிணக்க தின்றி நீதியினா னிவையெல்லா மோரிடத்தே காண நின்றதியா தொருசமய மதுசமயம் பொருணூ லாதலினா னிவையெல்லா மருமறையா கமத்தே யடங்கியிடு மவையிரண்டு மரனடிக்கீ ழடங்கும். அருமறையா கமமுதனூ லனைத்துமுரைக் கையினா னளப்பரிதா மப்பொருளை யரனருளா லணுக்க டருவர்கள்பின் றனித்தனியே தாமறிந்த வளவிற் றர்க்கமொடுத் தரங்களினாற் சமயஞ்சா தித்து மிருதிபுரா ணங்கலைகண் மற்று மெல்லா மெய்ந்நூலின் வழிபுடையா மங்கம்வே தாங்கஞ் சுருதிசிவா கமமொழியச் சொல்லுவதொன் றில்லை சொல்லுவார் தமக்கறையோ சொல்லொ ணாதே. வேதநூல் சைவநூ லென்றிரண்டே நூல்கள் வேறுரைக்கு நூலிவற்றின் விரிந்த நூல்க ளாதிநூ லநாதியம லன்றருநூ லிரண்டு மாரணநூல் பொதுசைவ மருஞ்சிறப்பு நூலாம் நீதியினா னுலகர்க்குஞ் சத்திநிபா தர்க்கு நிகழ் த்தியது நீண்மறையி னொழிபொருள்வே தாந்தத் தீதில்பொருள் கொண்டுரைக்கு நூல்சைவம் பிறநூ றிகழ் பூர்வஞ் சிவாகமங்கள் சித்தாந்த மாகும். சித்தாந்தத் தேசிவன்றன் றிருக்கடைக்கண் சேர்த்திச் சென்னமொன்றி லேசீவன் முத்த ராக வைத்தாண்டு மலங்கழுவி ஞான வாரி மடுத்தானந் தம்பொழிந்து வரும்பிறப்பை யறுத்து முத்தாந்தப் பாதமலர்க் கீழ் வைப்ப னென்று மொழிந்திடவு முலகரெல்லா மூர்க்க ராகிப் பித்தாந்தப் பெறும்பிதற்றுப் பிதற்றிப் பாவப் பெருங்குழியில் வீழ் ந்திடுவ ரிதுவென்ன பிராந்தி. இறைவனா வான்ஞான மெல்லா மெல்லா முதன்மையனுக் கிரகமெல்லா மியல்புடையா னியம்பு மறைகளா கமங்களினா னறிவெல்லாந் தோற்று மரபின்வழி வருவோர்க்கும் வாரா தோர்க்கு முறைமையினா லின்பத்துன் பங்கொடுத்த லாலே முதன்மையெலா மறிதுமுயங் கிரண்டு போகத் திறமதனால் வினையறுக்குஞ் செய்தியாலே சேருமனுக் கிரகமெலாங் காணுதுநாஞ் சிவற்கே. சன்மார்க்கஞ் சகமார்க்கஞ் சற்புத்ர மார்க்கந் தாதமார்க் கம்மென்றுஞ் சங்கரனை யடையு நன்மார்க்க நாலவைதா ஞான யோக நற்கிரியா சரியையென நவிற்றுவதுஞ் செய்வர் சன்மார்க்க முத்திகள்சா லோக்கியசா மீப்ய சாரூப்ய சாயுச்ய மென்றுசதுர் விதமா முன்மார்க்க ஞானத்தா லெய்து முத்தி முடிவென்பர் மூன்றினுக்கு முத்திபதமென்பர். தாதமார்க் கஞ்சாற்றிற் சங்கரன்றன் கோயிற் றலமலகிட் டிலகுதிரு மெழுக்குஞ் சார்த்திப் போதுகளுங் கொய்துபூந் தார்மாலை கண்ணி புனிதற்குப் பலசமைத்துப் புகழ் ந்து பாடித் தீதிறிரு விளக்கிட்டுத் திருநந்த வனமுஞ் செய்துதிரு வேடங்கண் டாலடியேன் செய்வதி யாதுபணி யீரென்று ப்பணிந்தவர்தம் பணியு மியற்றுவதிச் சரியைசெய்வோ ரீசனுல கிருப்பர். புத்திரமார்க் கம்புகலிற் புதியவிரைப் போது புகையொளிமஞ் சனமமுது முதல்கொண் டைந்து சுத்திசெய்தா சனமூர்த்தி மானுஞ் சோதியையும் பாவித்தா வாகித்துச் சுத்த பத்தியினா லருச்சித்துப் பரவிப் போற்றிப் பரிவினொடு மெரியில்வரு காரியமும் பண்ணல் நித்தலுமிக் கிரியையினை யியற்று வோர்க ணின்மலன்ற னருகிருப்பர் நினையுங் காலே சகமார்க்கம் புலனொடுக்கித் தடுத்தவளி யிரண்டுஞ் சலிப்பற்று முச்சதுர முதலாதா ரங்க ளகமார்க்க மறிந்தவற்றி னரும்பொருள்க ளுணர்ந்தங் கணைந்துபோய் மேலேறி யலர்மதிமண் டலத்தின் முகமார்க்க வமுதுடல முட்டத் தேக்கி முழுச்சோதி நினைந்திருத்தன் முதலாக வினைக ளுகமார்க்க வட்டாங்க யோக முற்று முழத்தலுழந் தவர்சிவன்ற னுருவத்தைப் பெறுவர் சன்மார்க்கஞ் சகலகலை புராண வேத சாத்திரங்கள் சமயங்க டாம்பலவு முணர்ந்து பன்மார்க்கப் பொருள்பலவுங் கீழாக மேலாம் பதிபசுபா சந்தெரித்துப் பரசிவனைக் காட்டு நன்மார்க்க ஞானத்தை நாடி ஞான ஞேயமொடு ஞாதிருவு நாடா வண்ணம் பின்மார்க்கச் சிவனுடனாம் பெற்றி ஞானப் பெருமையுடை யோர்சிவனைப் பெறுவர் காணே. ஞானநூ றனையோத லோதுவித்த னற்பொருளைக் கேட்பித்த றான்கேட்ட னன்றா ஈனமிலாப் பொருளதனைச் சிந்தித்த லைந்து மிறைவனடி யடைவிக்கு மெழின்ஞான பூசை யூனமிலாக் கன்மங்க டபஞ்செபங்க டியான மொன்றுக்கொன் றுயருமிவை யூட்டுவது போக மானமையான் மேலான ஞானத்தா லரனை யருச்சிப்பர் வீடெய்த வறிந்தோ ரெல்லாம். கேட்டலுடன் சிந்தித்த றெளித னிட்டை கிளத்தலென வீரிரண்டாங் கிளக்கின் ஞானம் வீட்டையடைந் திடுவர் நிட்டை மேவினோர்கண் மேவாது தப்பினவர் மேலாய பதங்கட் கீட்டியயுண் ணியநாத ராகி யின்ப மினிதுநுகர்ந் தரனருளா லிந்தப் பார்மே னாட்டியநற் குலத்தினில்வந் தவதரித்துக் குருவான் ஞானநிட்டை யடைந்தடைவர் நாதன் றாளே. தானமியா கந்தீர்த்த மாச்சிரமந் தவங்கள் சாந்திவிர தங்கன்ம யோகங்கள் சரித்தோ ரீனமிலாச் சுவர்க்கம்பெற் றிமைப்பளவின் மீள்வ ரீசனியோ கக்கிரியா சரியையினி னின்றோ ரூனமிலா முத்திபதம் பெற்றுலக மெல்லா மொடுங்கும்போ தரன்முனிலா தொழியினுற்ப ஞானநெறி யடைந்தடைவர் சிவனை யங்கு [வித்து நாதனே முன்னிற்கி னணுகுவர்நற் றாளே. சிவஞானச் செயலுடையோர் கையிற் றானந் திலமளவே செய்திடினு நிலமலைபோற் றிகழ் ந்து பவமாயக் கடலினழுந் தாதவகை யெடுத்துப் பரபோகந் துய்ப்பித்துப் பாசத்தை யறுக்கத் தவாம்ரும் பிறப்பொன்னிற் சாரப் பண்ணிச் சரியைகிரி யாயோகந் தன்னினுஞ்சா ராமே நவமாகுந் தத்துவஞா நத்தை நல்கி நாதனடிக் கமலங்க ணணுகுவிக்குந் தானே. ஞானத்தால் வீடென்றே நான்மறைகள் புராண நல்லவா கமஞ்சொல்ல வல்லவா மென்னு மூனத்தா ரென்கடவ ரஞ்ஞா னத்தா லுறுவதுதான் பந்தமுயர் மெய்ஞ்ஞா னந்தா னானத்தா லதுபோவ தலர்கதிர்முன் னிருள்போ லஞ்ஞானம் விடப்பந்த மறுமுத்தி யாகு மீனத்தார் ஞானங்க ளல்லா ஞான மிறைவனடி ஞானமே ஞான மென்பர். சூரியகாந் தக்கல்லி னிடத்தே செய்ய சுடர்தோன்றி யிடச்சோதி சோன்று மாபோ லாரியனா மாசான்வந் தருளாற் றோன்ற வடிஞான மான்மாவிற் றோன்றுந் தோன்றத் தூரியனாஞ் சிவன்றோன்றுந் தானுந் தோன்றுந் தொல்லுலக மெல்லாந்தன் னுள்ளே தோன்று நேரியனாய்ப் பரியனுமா யுயிர்க்குயிரா யெங்கு நின்றநிலை யெல்லாமுன் னிகழ் ந்து தோன்றும். மிக்கதொரு பக்குவத்தின் மிகுசத்தி நிபாத மேவுதலு ஞானம்விளைந் தோர்குருவி னருளாற் புக்கநுட்டித் தேநிட்டை புரிந்து ளோர்கள் பூதலத்திற் புகழ் சீவன் முத்த ராகித் தக்கபிரி யாப்பிரிய மின்றி யோட்டிற் றபநியத்திற் சமபுத்தி பண்ணிச்சங் கரனோ டொக்கவுறைந் திவரவனை யவனிவரை விடாதே யுடைந்தையாய்ச் சிவன்றோற்ற மொன்றுமே காண்பர். அறியாமை யறிவகற்றி யறிவி னுள்ளே யறிவுதனை யருளினா னறியாதே யறிந்து குறியாதே குறித்தந்தக் கரணங்க ளோடுங் கூடாதே வாடாதே குழைந்திருப்பை யாயிற் பிறியாத சிவன்றானே பிறிந்து தோன்றிப் பிரபஞ்ச பேதமெல்லாந் தானாய்த் தோன்றி நெறியாலே யிவையெல்லா மல்ல வாகி நின்றென்றுந் தோன்றிடுவ னிராதார னாயே. புண்ணியமே னோக்குவிக்கும் பாவங்கீழ் நூக்கும் புண்ணியனைப் பூசித்த புண்ணியத் தினாலே நண்ணியஞா னத்தினா லிரண்டினையு மறுத்து ஞாலமொடு கீழ் மேலு நண்ணா னாகி யெண்ணுமிக லோகத்தே முத்திபெறு மிவன்றா னெங்கெழிலென் ஞாயிறெமக் கென்றுகுறை வின்றிக் கண்ணுதற னிறைவதனிற் கலந்து காயங் கழிந்தக்கா லெங்குமாய்க் கருதரன்போ னிற்பன். ஞாலமதின் ஞானநிட்டை யுடையோ ருக்கு நன்மையொடு தீமையிலை நாடுவதொன் றில்லை சீலமிலை தவமில்லை விரதமொடாச் சிரமச் செயலில்லை தியானமிலை சித்தமல மில்லை கோலமிலை புலனில்லை கரண மில்லை குணமில்லை குறியில்லை குலமு மில்லை பாலருட னுன்மத்தர் பிசாசர்குண மருவிப் பாடலினொ டாடலிவை பயின்றிடினும் பயில்வர். தேசமிடங் காலந்திக் காசனங்க ளின்றிச் செய்வதொன்று போற்செய்யாச் செயலதனைச் செய்தங் கூசல்படு மனமின்றி யுலாவ னிற்ற லுறக்கமுணர் வுண்டிபட் டினியிருத்தல் கிடத்தன் மாசதனிற் றூய்மையினின் வறுமை வாழ் வின் வருத்தத்திற் றிருத்தத்தின் மைதுனத்திற் சினத்தி னாசையினின் வெறுப்பினிவை யல்லாது மெல்லா மடைந்தாலு ஞானிகடா மரனடியை யகலார் இந்நிலை தானில்லையே லெல்லா மீச னிடத்தினினு மீசனெல்லா விடத்தினினு நின்ற அந்நிலையை யறிந்தந்தக் கரணங்க ளடக்கி யறிவதொரு குறிகுருவி னருளினா லறிந்து மன்னுசிவன் றனையடைந்து நின்றவன்ற னாலே மருவுபசு கரணங்கள் சிவகரண மாகத் துன்னியசாக் கிரமதனிற் றுரியா தீதந் தோன்றமுயல் சிவாநுபவஞ் சுவாநுபூ திகமாம் சாக்கிரத்தே யதீதத்தைப் புரிந்தவர்க ளுலகிற் சருவசங்க நிவிர்த்திவந்த தபோதனர்க ளிவர்கள் பாக்கியத்தைப் பகர்வதுவெ னிம்மையிலே யுயிரின் பற்றறுத்துப் பரத்தையடை பராவுசிவ ரன்றோ ஆக்குமுடி கவித்தரசாண் டவர்களரி வையரோ டனுபவித்தங் கிருந்திடினு மகப்பற்றற் றிருப்பர் நோக்கியிது புரியாதோர் புறப்பற்றற் றாலு நுழைவர்பிறப் பினின்வினைக ணுங்கி டாவே. மூன்றாமதிகரணம் கரிவிகழிந் தாற்காணா ரொன்றுமெனிற் காணார் காணாதார் கன்னிகைதான் காமரசங் காணாள் மருவியிரு வரும்புணர வந்த வின்பம் வாயினாற் பேசரிது மணந்தவர்தா முணர்வர் உருவினுயிர் வடிவதுவு முணர்ந்திலர்காண் சிவனை யுணராதா ருணர்வினா லுணர்வதுகற் பனைகாண் அருள்பெறினவ் விருவரையு மறிவிறந்தங் கறிவ ரறியாரேற் பிறப்பும்விடா தாணவமு மறாதே. நான்காமதிகரணம் பன்னிறங்க ளவைகாட்டும் படிகம்போ லுள்ளம் பலபுலன்க ணிறங்காட்டும் பரிச பார்த்திட் டிந்நிறங்க ளென்னிறமன் றென்று தன்ற னெழினிறங்கண் டருளினா லிந்நிறத்தின் வேறாய்ப் பொய்ந்நிறவைம் புலநிறங்கள் பொய்யெனமெய் கண்டான் பொருந்திடுவன் சிவத்தினொடும் போதான் பின்னை முன்னிறைநீர் சிறைமுறிய முடுகி யோடி முந்நீர்சேர்ந் தந்நீராய்ப் பின்னீங்கா முறைபோல் எங்குந்தா னென்னினா மெய்த வேண்டா வெங்குமில னென்னின்வே றிறையு மல்லன் அங்கஞ்சே ருயிர்போல்வ னென்னி னங்கத் தவயவங்கள் கண்போலக் காணா வான்மா இங்குநா மியம்புந்தத் துவங்களின்வைத் தறிவ திறைஞானந் தந்துதா ளீதல்சுட ரிழந்த துங்கவிழிச் சோதியுமுட் சோதியும்பெற் றாற்போற் சோதிக்குட் சோதியாய்த் தோன்றிடுவன் காணே. பாசிபடு குட்டத்திற் கல்லினைவிட் டெறியப் படும்பொழுது நீங்கியது விடும்பொழுதிற் பரக்கும் ஆசுபடு மலமாயை யருங்கன்ம மனைத்தும் அரனடியை யுணரும்போ தகலும்பின் னணுகும் நேசமொடுந் திருவடிக்கீழ் நீங்காதே தூங்கும் நினைவுடையோர் நின்றிடுவர் நிலையதுவே யாகி யாசையொடு மங்குமிங்கு மாகியல மருவோ ரரும்பாச மறுக்கும்வகை யருளின்வழி யுரைப்பாம். ஒன்பதாஞ் சூத்திரம் பாசஞா னத்தாலும் பசுஞானத் தாலும் பார்ப்பரிய பரம்பரனைப் பதிஞானத் தாலே நேசமொடு முள்ளத்தே நாடிப் பாத நீழற்கீழ் நில்லாதே நீங்கிப் போதி னாசைதரு முலகமெலா மலகைத்தே ராமென் றறிந்தகல வந்நிலையே யாகும் பின்னு மோசைதரு மஞ்செழுத்தை விதிப்படியுச் சரிக்க வுள்ளத்தே புகுந்தளிப்ப னூனமெலா மோட. முதலதிகரணம் வேதசாத் திரமிருதி புராணகலை ஞானம் விரும்பசபை வைகரியா தித்திறங்கண் மேலா நாதமுடி வானவெல்லாம் பாச ஞானம் நணுகியான் மாவிவைகீழ் நாட லாலே காதலினா னான்பிரம மென்னு ஞாங் கருதுபசு ஞானமிவ னுடலிற் கட்டுண் டோதியுணர்ந் தொன்றொன்றா வுணர்த்திடலாற் பசுவா மொன்றாகச் சிவனியல்பி னுணர்ந்திடுவன் காணே கரணங்கள் கெடவிருக்கை முத்தியா மென்னிற் கதியாகுஞ் சினைமுட்டை கருமரத்தி னுயிர்கண் மரணங்கொண் டிடவுறங்க மயங்கிமூர்ச் சிக்க வாயுத்தம் பனைபண்ண வல்விடத்தை யடையச் சரணங்கள் புகுநிழல்போற் றனையடையுஞ் சமாதி தவிராது மலமிதுவும் பசுஞான மாகு மரணங்க ளெரித்தவன்ற னடியையறி விறந்தங் கறிந்திடீர் செறிந்ததுக ளகற்றி டீரே. சிவனையவன் றிருவடிஞா னத்தாற் சேரச் செப்புவது செயல்வாக்குச் சிந்தை யெல்லா மவனையணு காவென்று மாத லானு மவனடியவ் வொளிஞான மாத லானு மிவனுமியான் றுவக்குதிர மிறைச்சி மேதை யென்புமச்சை சுக்கிலமோ விந்திரியக் கொத்தோ அவமகல வெனையறியே னெனுமைய மகல வடிகாட்டி யான்மாவைக் காட்டலானும். கண்டிடுங்கண் டனைக்காணா கரணங்காணா கரணங்க டமைகாணா வுயிருங் காணா வுண்டியம ருயிர்தானுந் தன்னைக் காணா துயிர்க்குயிரா மொருவனையுங் காணா தாகுங் கண்டசிவன் றனைக்காட்டி யுயிருங் காட்டிக் கண்ணாகிக் கரணங்கள் காணாம னிற்பன் கொண்டரனை யுளத்திற்கண் டடிகூடிற் பாசங் கூடாது கூடிடினுங் குறித்தடியி னிறுத்தே. இரண்டாமதிகரணம் குறித்தடியி னின்றட்ட குணமெட்டுச் சித்தி கோகநதன் முதல்வாழ் வு குலவுபத மெல்லாம் வெறுத்துநெறி யறுவகையு மேலொடுகீ ழடங்க வெறும்பொயென நினைந்திருக்க மேலொடுகீ ழில்லா னிறுத்துவதோர் குணமில்லான் றன்னையொரு வர்க்கு நினைப்பரியா னொன்றுமிலா னேர்படவந் துள்ளே பொறுப்பரிய பேரன்பை யருளியதன் வழியே புகுந்திடுவ னெங்குமிலாப் போகத்தைப் புரிந்தே. மூன்றாமதிகரணம் கண்டவிவை யல்லேனா னென்றகன்று காணாக் கழிபரமு நானல்லே னெனக்கருதிக் கசிந்த தொண்டினொடு முளத்தவன்றா னின்றகலப் பாலே சோகமெனப் பாவிக்கத் தோன்றுவன்வே றின்றி விண்டகலு மலங்களெல்லாங் கருடதியா னத்தால் விடமொழியு மதுபோல விமலதையு மடையும் பண்டைமறை களுமதுநா னானே னென்று பாவிக்கச் சொல்லுவதிப் பாவகத்தைக் காணே. அஞ்செழுத்தா லான்மாவை யரனுடைய பரிசு மரனுருவு மஞ்செழுத்தா லமைந்தமையு மறிந்திட் டஞ்செழுத்தா லங்ககர நியாசம் பண்ணி யான்மாவி னஞ்செழுத்தா லிதயத் தர்ச்சித் தஞ்செழுத்தாற் குண்டலியி னனலை யோம்பி யணைவரிய கோதண்ட மணைந்தருளின் வழிநின் றஞ்செழுத்தை விதிப்படியுச் சரிக்கமதி யருக்க னணையரவம் போற்றோன்று மான்மாவி லரனே. நாட்டுமித யந்தானு நாபியினி லடியாய் ஞாலமுத றத்துவத்தா லெண்விர னாளத்தாய் மூட்டுமோ கிநிசுத்த வித்தைமல ரெட்டாய் முழுவிதழெட் டக்கரங்கண் முறைமையினி லுடைத் காட்டுகம லாசனமே சீசர்சதர சிவமுங் [தாய்க் கலாமூர்த்த மாமிவற்றின் கண்ணாகுஞ் சத்தி வீட்டையருள் சிவன்மூர்த்தி மானாகிச் சத்தி மேலாகி நிற்பனிந்த விளைவறிந்து போற்றே. அந்தரி யாகந்தன்னை முத்திசா தனமா வறைந்திடுவ ரதுதானு மான்மசுத்தி யாகுங் கந்தமலர் புகையொளிமஞ் சனமமுது முதலாக் கண்டனவெ லாமனத்தாற் கருதிக்கொண்டு சிந்தைதனை லாச்சிக்கச் சிவனைஞா னத்தாற் சிந்திக்கச் சிந்திக்கத் தர்ப்பணத்தை விளக்க வந்திடுமவ் வொளிபோல மருவியர னுளத்தே வரவரவந் திடுவன்பின் மலமான தறுமே. புறம்பேயு மரன்கழல்கள் பூசிக்க வேண்டிற் பூமரத்தின் கீழுதிர்ந்த போதுகளுங் கொண்டு சிறந்தாருஞ் சீர்ச்சிவனை ஞானத்தா லங்குச் சிந்திக்கும் படியிங்குச் சிந்தித்துப் போற்றி யறம்பாவங் கட்குநா மென்கடவே மென்று மாண்டவனைக் கண்டக்கா லகம்புறமென் னாதே திறம்பாதே பணிசெய்து நிற்கை யன்றோ சீரடியார் தம்முடைய செய்தி தானே. இந்தனத்தி னெரிபாலி னெய்பழத்தி னிரத [னிறைவன் மெள்ளின்க ணெண்ணெயும்போ லெங்குமுள வந்தனைசெய் தெவ்விடத்தும் வழிபடவே யருளு மலமறுப்போ ரான்மாவின் மலரடிஞா னத்தாற் சிந்தனைசெய் தர்ச்சிக்கச் சிவனுளத்தே தோன்றித் தீயிரும்பைச் செய்வதுபோற் சீவன் றன்னைப் பந்தனையை யறுத்துத்தா னாக்கித்தன் னுருவப் பரப்பெல்லாங் கொடுபோந்து பதிப்பனிவன் பாலே. பயனியல் பத்தாஞ் சூத்திரம் இவனுலகி லிதமகிதஞ் செய்த வெல்லா மிதமகித மிவனுக்குக் செய்தார்பா லிசையு மவனிவனாய் நின்றமுறை யேக னாகி யரன்பணியி னின்றிடவு மகலுங் குற்றஞ் சிவனுமிவன் செய்தியெல்லா மென்செய்தி யென்றுஞ் செய்ததெனக் சிவனுக்குச் செய்த தென்றும் பவமகல வுடனாகி நின்றுகொள்வன் பரிவாற் பாதகத்தைச் செய்திடினும் பணியாக்கி விடுமே. முதலதிகரணம் யான்செய்தேன் பிறர்செய்தா ரென்னதியா னென்னு மிக்கோணை ஞானவெரி யால்வெதுப்பி நிமிர்த்துத் தான்செவ்வே நின்றிடவத் தத்துவன்றா னேரே தனையளித்து முன்னிற்கும் வினையொளித் திட்டோடும் நான்செய்தே னெனுமவர்க்குத் தானங் கின்றி நண்ணுவிக்கும் போகத்தைப் பண்ணுவிக்குங் கன்மம் ஊன்செய்யா ஞானந்தா னுதிப்பி னல்லா லொருவருக்கும் யானெனதிங் கொழியா தன்றே. இரண்டாமதிகரணம் இந்திரிய மெனைப்பற்றி நின்றேயென் வசத்தி னிசையாதே தன்வசத்தே யெனையீர்ப்ப திவற்றைத் தந்தவன்ற னாணைவழி நின்றிடலா லென்றுந் தானறிந்திட் டிவற்றினொடுந் தனையுடையான் றாள்கள் வந்தனைசெய் திவற்றின்வலி யருளினால் வாட்டி வட்டமின்றி யிருந்திடவும் வருஞ்செயல்க ளுண்டேன் முந்தனுடைச் செயலன்று முடித்தொழுக வினைகண் மூளவாங் காளாகி மீளா னன்றே. சலமிலனாய் ஞானத்தாற் றனையடைந்தார் தம்மைத் தானாக்கித் தலைவனவர் தாஞ்செய்வினை தன்னால் நலமுடனே பிறர்செய்வினை யூட்டி யொழிப் பானாய் நணுகாமல் வினையவரை நாடிக் காப்பன் உலகினி லென்செயலெல்லா முன்விதியே நீயே யுண்ணின்றுஞ் செய்வித்துஞ் செய்கின்றா யென்றும் நிலவுவதோர் செயலெனக்கின் றுன்செயலே யென்றும் நினைவார்க்கு வினைகளெல்லாம் நீங்குந் தானே. நாடுகளிற் புக்குழன்றுங் காடுகளிற் சரித்து நாகமுழை புக்கிருந்துந் தாகமுத றவிர்ந்தும் நீடுபல காலங்க ணித்தரா யிருந்தும் நின்மலஞா னத்தையில்லார் நிகழ் ந்திடுவர் பிறப்பிஒ ஏடுதரு மலர்க்குழலார் முலைத்தலைக்கே யிடைக்கே யெறிவிழியின் படுகடைக்கே கிடந்துமிறை ஞானங் கூடுமவர் கூடரிய வீடுங் கூடிக் குஞ்சித்த சேவடியுங் கும்பிட்டே யிருப்பர். அங்கித்தம் பனைவல்லார்க் கனல்சுடா தாகு மெளடதமந் திரமுடையார்க் கருவிடங்க ளேறா எங்கித்தைக் கன்மமெலாஞ் செய்தாலும் ஞானிக் கிருவினைகள் சென்றணையா முற்செய்வினை யிங்குத் தங்கிப்போம் பாத்திரமுங் குலாலன்வினை தவிர்ந்த சக்கரமுங் கந்தித்துச் சுழலு மாபோன் மங்கிப்போய் வாதனையா லுழல்விக்கு மெல்லா மலங்களும்பின் காயமொடு மாயு மன்றே. பதினொன்றாஞ் சூத்திரம் காயமொழிந் தாற்சுத்த னாகி யான்மாக் காட்டக்கண் டிடுந்தன்மை யுடைய(ன்) கண்ணுக் கேயுமுயிர் காட்டிக்கண் டிடுமா போல வீசனுயிர்க் குக்காட்டிக் கண்டிடுவ னித்தை யாயுமறி வுடையனா யன்பு செய்ய வந்நிலைமை யிந்நிலையி லடைந்தமுரை யாலே மாயமெலா நீங்கியரன் மலரடிக்கீ ழிருப்பன் மாறாத சிவாநுபவ மருவிக் கொண்டே. பரஞானத் தாற்பரத்தைத் தரிசித்தோர் பரமே பார்த்திருப்பர் பதார்த்தங்கள் பாரார் பார்க்க வருஞானம் பலஞான மஞ்ஞான விகற்பம் வாச்சியவா சகஞானம் வயிந்தவத்தின் கலக்கந் தருஞானம் போகஞா திருஞான ஞேயந் தங்கியஞா னஞ்சங்கற் பனைஞான மாகுந் திருஞான மிவையெல்லாங் கடந்தசிவ ஞான மாதலாற் சீவன்முத்தர் சிவமேகண் டிருப்பர். அநாதியுட லொன்றினைவிட் டொன்றுபற்றிக் கன்மா லாயழிந்து வருதலா லந்த மில்லை பினாதியருள் பெற்றவர்க ணித்தவுரு வத்தைப் பெற்றிருக்கை முத்தியெனிற் பெறும்பதமே [யிதுவும் இனாதுநிலை யிதுதானுங் காய முண்டே லிருங்கன்ம மாயைமல மெல்லா முண்டாம் மனாதிதரு முடலாதி காரியத்தா லநாதி மலமறுக்கு மருந்தற்றா லுடல்மாயுங் காணே. தெரிவரிய மெய்ஞ்ஞானஞ் சேர்ந்த வாறே சிவம்பிரகா சிக்குமிங்கே சீவன்முத்த னாகு முரியமல மெளடதத்தாற் றடுப்புண்ட விடமு மொள்ளெரியி னொளிமுன்ன ரிருளுந் தேற்றின் வருபரல்சேர் நீர்மருவு கலங்கலும்போ லாகி மாயாதே தன்சத்தி மாய்ந்து காயந் திரியுமள வும்முளதாய்ப் பின்பு காயஞ் சேராத வகைதானுந் தேயு மன்றே. ஆணவந்தா னநாதியந்த மடையா தாகு மடையினந்த வான்மாவு மழியுமெனிற் செம்பிற் காணலுறுங் களிம்பிரத குளிகைபரி சிக்கக் கழியுஞ்செம் புருநிற்கக் கண்டோ மன்றே தாணுவின்றன் கழலணையத் தவிருமலந் தவிர்ந்தாற் றான்சுத்த னாயிருக்கை முத்தியரன் றாளைப் பூணவேண் டுவதொன்று மில்லையெனி னருக்கன் புகுதவிருள் போமடியிற் பொருந்தமலம் போமே. நெல்லினுக்குத் தவிடுமிக ளநாதி யாயே நெல்லைவிட்டு நீங்கும்வகை நின்றநிலை நிகழ் த்தீர் சொல்லியிடிற் றுகளற்ற வரிசியின்பா லில்லை தொக்கிருந்து மற்றொருநெற் றோன்றி டாவாம் மெல்லவிவை விடுமறவே யிவைபோல வணுவை மேவுமல முடல்கன்ம மநாதிவிட்டே நீங்கும் நல்லசிவ முத்தியின்கட் பெத்தான் மாவை நணுகிநிற்கு மாதலா னாசமுமின் றாமே. முதலதிகரணம் எவ்விடத்து மிறையடியை யின்றியமைந் தொன்றை யறிந்தியற்றி யிடாவுயிர்க ளீசன் றானுஞ் செவ்விதினி லுளம்புகுந்து செய்தியெலா முணர்ந்து சேட்டிப்பித் தெங்குமாய்ச் செறிந்து நிற்ப னிவ்வுயிர்க டோற்றும்போ தவனையின்றித் தோற்றா விவற்றினுக்கம் முதலெழுத்துக் கெல்லாமாய் நிற்கு மவ்வுயிர்போ னின்றிடுவ னாத லானா மரனடியை யகன்றுநிற்ப தெங்கே யாமே. இரண்டாமதிகரணம் எங்குந்தா னிறைந்துசிவ னின்றா னாகி லெல்லாருங் காணவே வேண்டுந்தா னென்னி லிங்குந்தா னந்தகருக் கிரவியிரு ளாகு மீசனருட் கண்ணில்லார்க் கொளியாயே யிருளாம் பங்கந்தா னெழும்பதுமம் பக்குவத்தை யடையப் பரிதியலர்த் திடுவதுபோற் பருவஞ்சே ருயிர்க்குத் துங்கவரன் ஞானக்கண் கொடுத்தருளி னாலே சோதிக்குட் சோதியாய்த் தோன்றிடுவன் காணே. சென்றணையு நிழல்போலச் சிவனிற்ப னென்னிற் சென்றணையு மவன்முதலி சிவத்தையணைந் தொன்றாய் நின்றதுயிர் கெட்டென்னிற் கெட்டதணை வின்றா நின்றதேற் கேடில்லை யணைந்து கெட்ட தென்னிற் பொன்றினதேன் முத்தியினைப் பெற்றவரார் புகனீ பொன்றுகையே முத்தியெனிற் புருடனித்த னன்றா மொன்றியிடு நீரொடுநீர் சேர்த்தாற்போ லென்னி னொரு பொருளா மதிபதியோ டுயிர்பொருளொன் றன்றே. செம்பிரத குளிகையினாற் களிம்பற்றுப் பொன்னாய்ச் செம்பொனுடன் சேருமலஞ் சிதைந்தாற் சிவன் நம்பனுடன் கூடுமெனிற் பொன்போ லல்லன் நற்குளிகை போலவர னணுகுமலம் போக்கி யம்பொனடிக் கீழ் வைப்ப னருங்களங்க மறுக்கு மக்குளிகை தானும்பொன் னாகா தாகும் உம்பர்பிரா னுற்பத்தி யாதிகளுக் குரிய னுயிர்தானுஞ் சிவாநுபவ மொன்றினுக்கு முரித்தே. சிவன்சீவ னென்றிரண்டுஞ் சித்தொன்றா மென்னிற் சிவனருட்சித் திவனருளைச் சேருஞ்சித் தவன்றான் பவங்கேடு புத்திமுத்தி பண்ணுஞ்சித் தவற்றிற் படியுஞ்சித் தறிவிக்கப் படுஞ்சித்து மிவன்றா னவன்றானே யறியுஞ்சித் தாதலினா லிரண்டு மணைந்தாலு மொன்றாகா தநந்நியமா யிருக்கு மிவன்றானும் புத்தியுஞ்சித் திவனாமோ புத்தி யிதுவசித்தென் றிடிலவனுக் கிவனுமசித் தாமே. இரும்பைக்காந் தம்வலித்தாற் போலியைந்தங் குயிரை பெரியிரும்பைச் செய்வதுபோ லிவனைத்தா னாக்கி யரும்பித்தீ யிந்தனத்தை யழிப்பதுபோன் மலத்தை யறுத்தமல னப்பணைந்த வுப்பேபோ லணைந்து விரும்பிப்பொன் னினைக்குளிகை யொளிப்பதுபோ லடக்கி மேளித்துத் தானெல்லாம் வேதிப்பா னாகிக் கரும்பைத்தே னைப்பாலைக் கனியமுதைக் கண்டைக் கட்டியையொத் திருப்பனந்த முத்தியினிற் கலந்தே. பன்னிரண்டாஞ் சூத்திரம் செங்கமலத் தாளிணைகள் சேரல் ஒட்டாத் திரிமலங்க ளறுத்தீச னேசரோடுஞ் செறிந்திட் டங்கவர்தந் திருவேட மாலயங்க ளெல்லா மரனெனவே தொழுதிறைஞ்சி யாடிப் பாடி யெங்குமியா மொருவர்க்கு மெளியோ மல்லோம் யாவர்க்கு மேலானோ மென்றிருமாப் பெய்தித் திங்கண்முடி யாரடியா ரடியோ மென்று திரிந்திடுவர் சிவஞானச் செய்தியுடை யோரே. இரண்டாமதிகரணம் ஈசனுக்கன் பில்லா ரடியவர்க்கன் பில்லா ரெவ்வுயிர்க்கு மன்பில்லார் தமக்குமன் பில்லார் பேசுவதென் னறிவில்லாப் பிணங்களைநா மிணங்கிற் பிறப்பினிலு மிறப்பினிலும் பிணங்கிடுவர் விடுநீ யாசையொடு மரனடியா ரடியாரை யடைந்திட் டவர்கரும முன்கரும மாகச் செய்து கூசிமொழிந் தருண்ஞானக் குறியி னின்று கும்பிட்டுத் தட்டமிட்டுக் கூத்தாடித் திரியே. மூன்றாமதிகரணம் அறிவரியான் றனையறிய யாக்கை யாக்கி யங்கங்கே யுயிர்க்குயிரா யறிவுகொடுத் தருளாற் செறிதலினாற் றிருவேடஞ் சிவனுருவே யாகுஞ் சிவோகம்பா விக்குமத்தாற் சிவனு மாவர் குறியதனா லிதயத்தே யரனைக் கூடுங் கொள்கையினா லரனாவர் குறியொடுதா மழியு நெறியதனாற் சிவமேயாய் நின்றிடுவ ரென்றா னேசத்தார்த் தொழுதிடுநீ பாசத்தார் விடவே. திருக்கோயி லுள்ளிருக்குந் திருமேனி தன்னைச் சிவனெனவே கண்டவர்க்குச் சிவனுறைவன் அங்கே யுருக்கோலி மந்திரத்தா லெனநினையு மவர்க்கு முளனெங்கு மிலனிங்கு முளளென் பார்க்கும் விருப்பாய வடிவாகி யிந்தனத்தி னெரிபோன் மந்திரத்தில் வந்துதித்து மிகும்சுரபிக் கெங்கு முருக்காண வொண்ணாத பால்முலைப்பால் விம்மி யொழுகுவது போல்வெளிப்பட் டருளுவனன் பர்க்கே ஞானயோ கக்கிரியா சரியை நான்கு நாதன்றன் பணிஞானி நாலினுக்கு முரிய னூனமிலா யோகமுதன் மூன்றினுக்கு முரியன் யோகிகிரி யாவான்றா னொண்கிரியை யாதி யானவிரண் டினுக்குரியன் சரியையினி னின்றோ னச்சரியைக் கேயுரிய னாகலினால் யார்க்கு மீனமிலான் ஞானகுரு வேகுருவு மிவனே யீசனிவன் றானென்று மிறைஞ்சி யேத்தே. மந்திரத்தான் மருந்துகளால் வாய்த்தவியோ கத்தான் மணியிரத குளைகையினான் மற்று மற்றுந் தந்திரத்தே சொன்னமுறை செய்ய வேத சகலகலை ஞானங்க டிரிகால ஞான மந்தமிலா மணிமாதி ஞானங்க ளெல்லா மடைந்திடுமா சானருளா லடிசேர் ஞானம் வந்திடுமற் றொன்றாலும் வாரா தாகு மற்றவையு மவனருளான் மருவு மன்றே. பரம்பிரம மிவனென்றும் பரசிவன்றா னென்றும் பரஞான மிவனென்றும் பராபரன்றா னென்று மரன்றருஞ்சீர் நிலையெல்லா மிவனே யென்று மருட்குருவை வழிபடவே யவனிவன்றா னாயே யிரங்கியவா ரணம்யாமை மீனகண்டஞ் சினையை யியல்பினொடும் பரிசித்தும் நினைந்தும் பார்த்தும் பரிந்திவைதா மாக்குமா போற்சிவமே யாக்கும் பரிசித்துஞ் சிந்தித்தும் பார்த்துந் தானே. அருணந்தி தேவநாயனார் அருளிய சிவஞானசித்தியார் சுபக்கம் முற்றிற்று.